แกร่งของลูกเสือจะติดขัด เขาพึมพำค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็วและในเช้าวันที่สองเจี้ยนเฉินก็นำลูกเสือออกจากห้องพร้อมกับเขาและอำลาตระกูลเทียนฉินระหว่างทางเขาเดินผ่านสวนดอกไม้ได้ยินเสียงพิณจากคุณหนูรองของตระกูลเทียนฉินที่นั่งอยู่กลางศาลาและกำลังเล่นเครื่องดนตรีนั้นเมื่อได้ยินเสียงพิณอันน่าหลงใหลเขาก็อดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ ที่เขาพบในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเมืองทหารรับจ้างหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั้นงดงามและไร้ที่เปรียบภายใต้สวรรค์นี้ ความงามของนางนั้นถึงขั้น ‘มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง’ แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่อาจทำอะไรได้ นอกจากถอดถอนใจและชื่นชมหญิงสาวผู้นี้ที่เป็นอันดับหนึ่งในยุคของนางเจี้ยนเฉินเดินไปที่ศาลาที่ซึ่งคุณหนูรองอยู่อย่างใจเย็น เมื่อมองดูลวดลายของพิณบนโต๊ะหินแล้ว แววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความตกใจเมื่อเขาเห็นหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาก็สามารถมองเห็นพิณที่อยู่กับนางได้ คุณหนูรองของตระกูลเทียนฉินก็ใช้พิณแบบเดียวกับหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ นี่เป็นสิ่งที่เกิดคาดไปอย่างมากเจี้ยนเฉินไม่รบกวนคุณหนูรองและหยุดนิ่งเพื่อรับฟังแทน ไม่นานคุณหนูรองก็เล่นพิณเสร็จและหันหลังมา ท่านเจี้ยนเฉิน เชิญนั่ง มีผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าของนางเพื่อทำให้ไม่อาจเห็นหน้าของนางได้โดยตรงเจี้ยนเฉินเดินไปยังฝั่งตรงข้ามกับคุณหนูรองและนั่
