เฉินตอบหลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็กล่าวลาหญิงสาวและเดินทางไปหาผู้นำตระกูลเทียนฉิน แม้ว่าหัวหน้าตระกูลเทียนฉินจะต้องการรั้งเขาให้อยู่ต่อ เจี้ยนเฉินก็ยังคงแน่วแน่ที่จะจากไป ไม่มีอะไรบังคับให้เขาอยู่ต่อได้ ดังนั้นหัวหน้าตระกูลจึงเสียใจอย่างมากที่จะต้องบอกลาเจี้ยนเฉินไม่นานเจี้ยนเฉินก็ออกจากตระกูลเทียนฉิน เขาก็ซื้อแผนที่ที่มีรายละเอียดจากร้านค้าใกล้ ๆ เมื่อเสร็จเรื่องทั้งหมดแล้ว เขาก็ไม่ได้สนใจเทียนเจว๋คนที่หยิ่งผยองและไร้ค่าของเมืองหว่าลู่เหรินอีก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามที่ได้พูดห้ามเจี้ยนเฉินไม่เข้าไปในตระกูลเทียนฉิน ใบหน้าของเขาซีดเผือดไปทันที บัดซบ ! ข้าไม่คิดว่าเขาจะเป็นราชาทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉิน ข้าพูดอะไรกับเขาไปเนี่ย ?
เจี้ยนเฉินป้องมือพร้อมกับรอยยิ้ม คำพูดที่คุณหนูรองกล่าวเกินจริงไปแล้ว ข้าเพียงได้รับตำแหน่งนั้นเพียงเพราะโชคดีเท่านั้นเองท่านเจี้ยนเฉินช่างถ่อมตนเสียจริง ดวงตาที่งดงามของคุณหนูรองเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ขณะที่มองเจี้ยนเฉินอย่างพึงพอใจและพูดว่า ท่านเจี้ยนเฉิน เนื่องจากท่านมาที่ตระกูลเทียนฉินของเรา โปรดเข้ามาและพักที่นี่สักครู่อันที่จริงข้าต้องการจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างสุภาพและไม่มีการเย่อหยิ่งงั้นเชิญท่านเข้ามา คุณหนูรองผายมือเชิญก่อนที่จะเดินเคียงข้างเขาเข้าไปในลาน ในขณะที่นางเดินผ่านยาม นางก็ต่อว่าและสั่งพวกเขา นี่คือเจี้ยนเฉิน เป็นแขกผู้มีเกียรติของตระ
