ู่จี่ถอนหายใจแสงจากจิตสังหารปรากฏอยู่ในดวงตาเจี้ยนเฉิน เขากำมือแน่นและขบกรามเข้าด้วยกันจากความโกรธ อาณาจักรอินทรีสวรรค์ ข้าจะไม่ยอมปล่อยวางเรื่องนี้โดยง่ายอาณาจักรอินทรีสวรรค์นั้นไร้เมตตาอย่างมาก ราชาก็แสดงความหม่นหมองออกมาเช่นกัน หลังจากถูกจับโดยเซียนสวรรค์ของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ เขาก็เต็มไปด้วยความโกรธนายน้อยสี่ สัตว์อสูรที่ท่านเลี้ยงไว้ พวกเราเจอตัวแล้ว ทันใดนั้นก็มีทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับเสือขาวที่ขาวราวกับหิมะเจ้าตัวน้อย ! หัวใจของเจี้ยนเฉินกระโดดด้วยความตกใจและรีบอุ้มลูกเสือจากมือของทหารเพื่อตรวจสอบทันที เมื่อตรวจสอบแล้วเจี้ยนเฉินก็เห็นได้เพียงแค่ฝุ่นสีเทาที่ติดอยู่ที่ขนเท่านั้น แต่ดวงตาของมันยังคงปิดเพราะหลับจากการย่อยสมบัติสวรรค์อยู่เมื่อเห็นว่าลูกเสือยังคงสบายดี เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่เคยคิดถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะจากไป ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เอาลูกเสือไปกลับเข้าด้วย หลังจากที่ให้อาหารมัน เขาก็ปล่อยให้มันหลับและมันจะตื่นหลังจากที่เขากลับมาตระกูลเจียงหยางจะต้องทำการฟื้นฟูให้รวดเร็ว เจียงหวู่จี่ ข้ามอบหมายเรื่องนี้ให้กับเจ้าและทำสิ่งที่จำเป็นได้ เจียงหยางป้าพูดขอรับ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว ! เจียงหวูจี่พยักหน้าเมื่อได้ยินอย่างนี้ ดวงตาของเจ้าเมืองลอร์ก็เบิกกว้าง ท่านเจียงหยาง โปรดไว้วางใจเรื่องหาช่างให้กับข้า ข้าจะทำให้แน่ใจว่าช่างเหล่านี้ต้องฝีมือด
