วยเสียงต่ำ ๆ ดวงตาของเขาแผ่จิตสังหารไปยังเซียนทั้งห้าขณะที่สายตาของเขากวาดผ่านไป อย่างไรก็ตามเมื่อเขามองไปที่ชายสองคนที่อยู่ตรงกลาง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจทันใดนั้นจิตใจของเจี้ยนเฉินก็นึกย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนที่เมืองเวค เขากำลังอาบน้ำด้วยความประมาทเมื่อเจอหวงหรวน หลังจากนั้นเขาได้ต่อสู้กับบุคคลที่แข็งแกร่งทั้งสองของหวงหรวนซึ่งนางเรียกว่าลุงเฟิงและลุงหยุน ชายสองคนนี้ไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเขาเหมือนคนเหล่านี้มานานมากแล้วใช่หรือไม่ ? แม้เวลาจะผ่านไปนานมากแล้ว เจี้ยนเฉินก็ยังจำพวกเขาได้เป็นเจ้านั่นเอง !“เป็นเจ้า ! “ช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินจำคนทั้งสองได้ ผู้อาวุโสทั้งสองก็จำเขาได้เช่นกัน สายตาของพวกเขาได้เพิ่มความประหลาดใจ ความตกใจเริ่มปรากฏไปทั่วใบหน้าของพวกเขาชายอีกสามคนสังเกตเห็นความตกใจบนใบหน้า หนึ่งในนั้นถามอย่างรวดเร็ว “ท่านอาวุโสเฟิง ท่านผู้อาวุโสหยุน ท่านทั้งสองคนรู้จักเขา ? “ผู้อาวุโสทั้งสองดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำถามและยังคงมองดูเจี้ยนเฉินต่อไป คนหนึ่งพูดด้วยเสียงที่สั่นเทาว่า “เจ้า..เจ้า..เจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตของเซียนสวรรค์” ในขณะนั้นหัวใจของผู้เฒ่าทั้งสองกำลังถูกจู่โจมด้วยอารมณ์เมื่อกล่าวถึงเจี้ยนเฉิน พวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเขาและประทับใจในตัวเขา เนื่องจากความประมาทเลินเล่อของพวกเขาในเมืองเวค เซียนระดับสูงเพียงคนเดียวจึงสามารถ “แอบ” เห็นหวงหรวนอาบน้ำ หวงหรวนอันมี
