ื่อครึ่งปีที่แล้วถึงตอนนี้ เขาไม่ใช่คนที่ใจร้อนเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป“ไปคุยกันข้างในกันเถอะ ! ” เจี้ยนเฉินหัวเราะขณะที่เขานำหมิงตงเข้ามาในพระราชวัง นี่คือตำหนักที่ราชาจัดสรรให้กับเจี้ยนเฉิน,ดังนั้นจึงมีทหารชุดเกราะดำประมาณ 50 คนอยู่ข้างนอกทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ นางกำนัลนำขนมและชุดน้ำชาเข้ามาและจากไป“ข้ากำลังวางแผนจะไปตามหาเจ้า แต่ใครจะคิดว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ในพระราชวัง ? ” เจี้ยนเฉินดีใจมาก หมิงตงและเขาเป็นเหมือนพี่น้องที่ดีต่อกัน ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ได้พบกันอีกครั้ง พวกเขาจึงมีความสุขมาก“ย้อนกลับไปเมื่อสงครามเพิ่งจะจบ ข้ายอมรับคำเชิญของราชา ความเมตตาของเขาเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธ ข้าจึงอยู่ในพระราชวังเป็นเวลาหลายวันเพื่อลองใช้ชีวิตที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ใช้ชีวิตแบบนี้ ข้าจึงตัดสินใจที่จะอยู่ต่อไปอีกสักพัก” หมิงตงหัวเราะ“แล้วเจ้าอิ่มเอมกับชีวิตแสนสุขหรือยัง ? ” เจี้ยนเฉินหัวเราะหมิงตงหยิบขนมใส่ปากและเริ่มเคี้ยวก่อนที่พูดอย่างคลุมเครือว่า “ข้าวางแผนไว้ว่าจะพักนานกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน ข้าก็จะขอติดตามไปด้วยทุกหนทุกแห่งทันใดนั้นหมิงตงก็มองเจี้ยนเฉิน “อ่า เจี้ยนเฉิน ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าเจียงหยางเซียงเทียนหรือเจี้ยนเฉิน ? ““เรียกข้าว่าเจี้ยนเฉินก็ได้ ข้าชอบชื่อนั้นมากกว่า ชื่อ ‘เจียงหยางเซียงเทียน’ เป็นชื่อที่คนในตระกูลใช้เรียกเท่านั้น คนข้าง
