องพวกเขาถูกลากกลับออกไปจากศาลาองค์ชายรองมองไปที่ทหารสองคนด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ ในขณะที่เขาคาดว่าเจี้ยนเฉินจะตอบโต้ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นผลลัพธ์เช่นนี้ องครักษ์ทั้งสองของเขาเป็นเซียนปฐพี ดังนั้นทั้งสามคนจึงไม่คาดหวังว่าจะถูกต้อนจนมุมองค์หญิงที่อยู่ห่างออกไปซึ่งกำลังชื่นชมดอกไม้ในสวนได้ยินเสียงการต่อสู้ นางรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางตวัดมองไปยังโต๊ะหินที่แตกแล้วถามว่า เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีการต่อสู้กันที่นี่ ?เจี้ยนเฉินยืนขึ้นจากเก้าอี้ของเขาและเดินตรงไปที่ด้านข้างของศาลา เจี้ยนเฉินมององค์ชายรองและพูดอย่างใจเย็นว่า “องค์ชาย ท่านควรเข้าใจคำพูดที่ว่าพูดดีเป็นศรีแก่ปาก ข้าหวังว่าท่านจะระวังในสิ่งที่จะพูดมากกว่านี้ ที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรอินทรีสวรรค์”ใบหน้าขององค์ชายรองถมึงทึงเมื่อเขาฟังเจี้ยนเฉิน “พูดดีเป็นศรีแก่ปากรึ นั่นคือคำพูดที่ยอดเยี่ยมมาก เจียงหยางเซียงเทียน ข้าจะจำคำพูดของเจ้าไว้ อนาคตนั้นยังมีอีกยาวไกล เราจะรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป” หลังจากพูดเช่นนั้น องค์ชายรองและองค์รักษ์ทั้งสองของเขาก็ออกจากสถานที่นั้นอย่างอับอายขายหน้าเจี้ยนเฉินมององค์ชายรองเดินหนีไปด้วยรอยยิ้มเย็น ๆ บนใบหน้า อาณาจักรอินทรีสวรรค์นั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้องใส่ใจองค์หญิงจ้องเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่ซับซ้อนก่อนที่นางจะเดินไปข้าง ๆ เขา เจียงหยางเซียงเทียน เขาเป็นองค์ชายแห่งอาณ
