ที่ชายหนุ่มที่มีสีหน้ายิ้มก็เดินเข้ามาหาพวกเขา อายุของเขาไม่ได้แตกต่างจากเจี้ยนเฉินและเขาก็ค่อนข้างหล่อ อย่างไรก็ตามเขามีหน้าตาเหมือนบัณฑิต มันทำให้เขาดูอ่อนแอ ซึ่งแตกต่างอย่างมากกับลักษณะท่าทางของเจี้ยนเฉินด้านหลังชายหนุ่มคนนี้มีองครักษ์ 2 คนซึ่งอายุประมาณ 50 ปี พวกเขามีใบหน้าที่สงบนิ่งและดวงตาที่ดุดัน“นั่นคือองค์ชายรองของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ ! ” องค์หญิงกระซิบบอกเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเขาตวัดมององค์ชายรองของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ เขาหมดความสนใจอย่างรวดเร็วและหันไปมองดูดอกไม้ที่สวยงามและมีสีสันน่าชื่นชมแทนองค์ชายรองสวมเสื้อคลุมสุดหรู เขาโบกพัดในมือไปมา เขาเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทางที่สง่างาม เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะหินโดยไม่แม้แต่จะรอคำทักทายจากทั้งสอง และไม่หันมองเจี้ยนเฉินเลยด้วยซ้ำ เขาเผยอยิ้มอย่างงดงามขณะที่เขาพูดกับองค์หญิง “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการออกมาเดินเล่นจะทำให้ข้าได้เจอองค์หญิง ดูเหมือนว่าองค์หญิงกับองค์ชายผู้สูงศักดิ์เช่นข้าจะชะตาต้องกันองค์หญิงและองค์ชายรองทักทายและสนทนากันสักพัก ในที่สุดองค์ชายรองก็สังเกตเห็นเจี้ยนเฉิน “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้าต้องเป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยาง เจียงหยางเซียงเทียน” องค์ชายรองเผยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า แต่ท่าทีของเขาช่างหยิ่งยโส เขายังจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความรังเกียจ“ถูกต้อง นั่นข้าเอง” เจี้ยนเฉินพูดอย่างไร้อารมณ์องค์ชาย
