นไปมองดูดอกไม้ที่สวยงามและมีสีสันน่าชื่นชมแทนองค์ชายรองสวมเสื้อคลุมสุดหรู เขาโบกพัดในมือไปมา เขาเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทางที่สง่างาม เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะหินโดยไม่แม้แต่จะรอคำทักทายจากทั้งสอง และไม่หันมองเจี้ยนเฉินเลยด้วยซ้ำ เขาเผยอยิ้มอย่างงดงามขณะที่เขาพูดกับองค์หญิง “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการออกมาเดินเล่นจะทำให้ข้าได้เจอองค์หญิง ดูเหมือนว่าองค์หญิงกับองค์ชายผู้สูงศักดิ์เช่นข้าจะชะตาต้องกันองค์หญิงและองค์ชายรองทักทายและสนทนากันสักพัก ในที่สุดองค์ชายรองก็สังเกตเห็นเจี้ยนเฉิน “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้าต้องเป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยาง เจียงหยางเซียงเทียน” องค์ชายรองเผยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า แต่ท่าทีของเขาช่างหยิ่งยโส เขายังจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความรังเกียจ“ถูกต้อง นั่นข้าเอง” เจี้ยนเฉินพูดอย่างไร้อารมณ์องค์ชายรองยิ้มแย้มและหันไปมององค์หญิง “องค์หญิง ข้าต้องการคุยกับเจียงหยางเซียงเทียนเป็นการส่วนตัว”องค์หญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยืนขึ้นจากที่นั่งในที่สุด “ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนท่านทั้งสองคน” จากนั้นนางจึงเดินออกจากศาลาและเดินตัดสวนดอกไม้ด้วยตัวเองหลังจากที่องค์หญิงออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์ชายรองก็เหือดหายไป เหลือเพียงสายตาที่จ้องมองอย่างข่มขู่ “เจียงหยางเซียงเทียน ข้ารู้เรื่องการหมั้นหมายขององค์หญิงกับเจ้า แต่องค์หญิงเป็นคนที่ข้าหมายปอง ไม่มีชายคนใดรอดสายตาของข้าไปได้ ข้าจึงหวัง
