รู้อยากเห็นและมีความสุขเมื่อนางมองดูพระราชวังที่หดตัวอย่างช้า ๆ อยู่ด้านล่าง“การได้โบยบินเป็นเช่นนี้นี่เอง? มันเหมือนนกที่บินผ่านอากาศได้อย่างอิสระ ข้ารู้สึกอิจฉามากที่พวกมันได้มีประสบการณ์การบิน” ใบหน้าขององค์หญิงไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นที่นางรู้สึกได้“องค์หญิงมีพรสวรรค์ ตราบใดที่ท่านยังคงฝึกฝนอย่างหนัก ในวันหนึ่งท่านจะได้ก้าวเข้าสู่การเป็นเซียนสวรรค์” เจี้ยนเฉินหัวเราะ องค์หญิงมีความสามารถมาก ในขณะที่นางยังอายุน้อยนางก็เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญแล้วทั้งสองลงมาอย่างรวดเร็วกลับไปที่ใจกลางของสวนดอกไม้ สีหน้าที่องค์หญิงมองเจี้ยนเฉินในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิงเจี้ยนเฉินมองใบหน้าที่สวยงามขององค์หญิงก่อนที่จะพูดว่า “องค์หญิง..”“เจียงหยางเซียงเทียน เรียกข้าว่าเยว่เอ๋อเถิด นั่นคือชื่อที่เสด็จพ่อและลุงเย่หมิงเรียกข้า” ขณะที่เจี้ยนเฉินอ้าปากพูด เยว่เอ๋อก็ขัดจังหวะขึ้นมา ใบหน้าของนางก็เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่นางพูด“ข้าจะเรียกท่านเช่นนั้น” เจี้ยนเฉินไม่เถียง “องค์หญิงโหยวเยว่ยังมีเรื่องที่ข้าอยากคุยกับท่าน”องค์หญิงยังคงเงียบสงบเพราะดวงตาที่สดใสของนางยังจ้องมองเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินพูดต่อว่า “องค์หญิงโหยวเยว่ การแต่งงานระหว่างเราสองคนไม่ได้มาจากความต้องการของเราทั้งสอง พ่อแม่ของเราอาจจะเห็นด้วย แต่การคลุงถุงชนเช่นนี้เป็นสิ่งที่ข้าไม่เห็นด้วย ในอดีต ข้าไม่มีพลังอำนาจเพียงพอที่จะทำอ
