ินจับแขนของนาง นับตั้งแต่ที่นางยังเด็ก ไม่มีชายอื่นแตะต้องนางนอกจากเสด็จพ่อของนาง นางไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบโต้ ธาตุลมเป็นชั้นก็ห่อหุ้มร่างกายของนางและนำร่างของนางลอยขึ้นจากพื้นดิน นางบินขึ้นไปในอากาศอย่างช้า ๆท่าทางของเจี้ยนเฉินสงบมากและดวงตาของเขาเงียบสงบราวกับน้ำ เขาค่อย ๆ นำองค์หญิงขึ้นไปในอากาศและขึ้นสู่ท้องฟ้าในไม่ช้าองค์หญิงก็สงบลงเมื่อความรู้สึกสดชื่นเบ่งบานในใจของนาง ใบหน้าของนางเริ่มมีความอยากรู้อยากเห็นและมีความสุขเมื่อนางมองดูพระราชวังที่หดตัวอย่างช้า ๆ อยู่ด้านล่าง“การได้โบยบินเป็นเช่นนี้นี่เอง? มันเหมือนนกที่บินผ่านอากาศได้อย่างอิสระ ข้ารู้สึกอิจฉามากที่พวกมันได้มีประสบการณ์การบิน” ใบหน้าขององค์หญิงไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นที่นางรู้สึกได้“องค์หญิงมีพรสวรรค์ ตราบใดที่ท่านยังคงฝึกฝนอย่างหนัก ในวันหนึ่งท่านจะได้ก้าวเข้าสู่การเป็นเซียนสวรรค์” เจี้ยนเฉินหัวเราะ องค์หญิงมีความสามารถมาก ในขณะที่นางยังอายุน้อยนางก็เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญแล้วทั้งสองลงมาอย่างรวดเร็วกลับไปที่ใจกลางของสวนดอกไม้ สีหน้าที่องค์หญิงมองเจี้ยนเฉินในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิงเจี้ยนเฉินมองใบหน้าที่สวยงามขององค์หญิงก่อนที่จะพูดว่า “องค์หญิง..”“เจียงหยางเซียงเทียน เรียกข้าว่าเยว่เอ๋อเถิด นั่นคือชื่อที่เสด็จพ่อและลุงเย่หมิงเรียกข้า” ขณะที่เจี้ยนเฉินอ้าปากพูด เยว่เอ๋อก็ขัดจังหวะขึ้นมา ใบหน้าของนางก็เร
