มารถทำอะไรได้เลย ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างจากอดีตองค์หญิงเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ใจของนางก็ยังคงสงบนิ่ง การได้ยินความปรารถนาของเจี้ยนเฉินในการยกเลิกการหมั้นทำให้หัวใจของนางรู้สึกเจ็บปวดด้วยความผิดหวัง มันเหมือนกับว่านางทำสิ่งที่สำคัญมากหายไป
องค์หญิงไม่ได้พูดอะไรตอบสักคำ นางจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างสงสัย ดวงตาของนางส่องแสงระยิบระยับทำให้นางดูฉลาดเฉลียว
ราชาหัวเราะและพูดว่า “ลูกเขยที่รัก นี่ต้องเป็นครั้งแรกที่เจ้าเข้ามาที่พระราชวังของข้า เยว่เอ๋อจะพาเจ้าไปชมดูรอบ ๆ เอง ราชามองเยว่เอ๋อที่ยินอยู่ข้างหลังโดยไม่รอคำตอบของเจี้ยนเฉินองค์หญิงเข้าใจความหมายในสายตาที่จ้องมองมา นางจึงพูดเบา ๆ ว่า “ท่านเจียงหยางเซียงเทียน โปรดตามข้ามา” เสียงของนางนุ่มนวลและอ่อนโยนจนทุกคนที่ได้ยินรู้สึกสงบ“ข้าต้องขอรบกวนองค์หญิงด้วย” เจี้ยนเฉินยิ้มขณะที่เดินไปข้างหน้า ยังมีบางสิ่งที่เขาต้องการพูดกับองค์หญิงตามลำพังเจียงหยางป้ากับไป๋หยุนเทียนอมยิ้มเมื่อเห็นเขาเดินไปอย่างสบาย ๆ กับองค์หญิง การที่จะได้องค์หญิงเป็นลูกสะใภ้คือสิ่งที่ทั้งคู่ต่างพึงพอใจอย่างมาก. ในอาณาจักรเกอซุน นอกเหนือจากองค์หญิง พวกเขาไม่สามารถหาผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เหมาะสมกับลูกชายของพวกเขาได้อีกแล้วแม้แต่ราชาก็มีรอยยิ้มที่ร่าเริงบนใบหน้าขณะที่เขานั่งถัดจากเย่หมิง และเผชิญหน้ากับเจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียน“ครอบครัวที่รัก หลานเซียงเทียนและลูกสาวของข้าเยว่เอ๋อไ
