์หญิง เตรียมตัวให้พร้อมได้เลย” หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ใช้มือขวาจับแขนขององค์หญิงเบา ๆ เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ถึงผิวที่นุ่มนวลและยืดหยุ่นของนาง แม้เสื้อของนางจะทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นระหว่างมือของเขาและแขนของนาง แขนของนางเล็กมาก ๆ มือของเจี้ยนเฉินจึงสามารถกำได้รอบแขนองค์หญิงมีสีหน้าเขินอายเมื่อเจี้ยนเฉินจับแขนของนาง นับตั้งแต่ที่นางยังเด็ก ไม่มีชายอื่นแตะต้องนางนอกจากเสด็จพ่อของนาง นางไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบโต้ ธาตุลมเป็นชั้นก็ห่อหุ้มร่างกายของนางและนำร่างของนางลอยขึ้นจากพื้นดิน นางบินขึ้นไปในอากาศอย่างช้า ๆท่าทางของเจี้ยนเฉินสงบมากและดวงตาของเขาเงียบสงบราวกับน้ำ เขาค่อย ๆ นำองค์หญิงขึ้นไปในอากาศและขึ้นสู่ท้องฟ้าในไม่ช้าองค์หญิงก็สงบลงเมื่อความรู้สึกสดชื่นเบ่งบานในใจของนาง ใบหน้าของนางเริ่มมีความอยากรู้อยากเห็นและมีความสุขเมื่อนางมองดูพระราชวังที่หดตัวอย่างช้า ๆ อยู่ด้านล่าง“การได้โบยบินเป็นเช่นนี้นี่เอง? มันเหมือนนกที่บินผ่านอากาศได้อย่างอิสระ ข้ารู้สึกอิจฉามากที่พวกมันได้มีประสบการณ์การบิน” ใบหน้าขององค์หญิงไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นที่นางรู้สึกได้“องค์หญิงมีพรสวรรค์ ตราบใดที่ท่านยังคงฝึกฝนอย่างหนัก ในวันหนึ่งท่านจะได้ก้าวเข้าสู่การเป็นเซียนสวรรค์” เจี้ยนเฉินหัวเราะ องค์หญิงมีความสามารถมาก ในขณะที่นางยังอายุน้อยนางก็เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญแล้วทั้งสองลงมาอย่างรวดเร็วกลับไปที่ใจกลางของสวนดอกไม
