าจะทำ ! ” เจี้ยนเฉินพยักหน้าเจี้ยนเฉิน,แม่และลุงของเขาเริ่มพูดคุยกันที่ห้องโถงหลังจากนั้นไม่นานนัก คนสามคนนั้นแยกย้ายกันและกลับไปที่ห้องพักคืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันถัดไปเจี้ยนเฉินเดินออกไปพร้อมกับลูกเสือในมือของเขา หลังจากรับประทานอาหารเช้ากับทุกคน เขาก็ออกจากตระกูลเจียงหยางพร้อมกับเจียงหยางป้า,ไป๋หยุนเทียน, ราชาและทหารชุดเกราะดำของเขา ที่ปรึกษาจักรพรรดิทั้งห้าคนยังคงอยู่ในตระกูลเจียงหยางและได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเหตุผลที่เจี้ยนเฉินให้พวกเขาอยู่ต่อนั้นค่อนข้างเห็นแก่ตัว เขาต้องการให้ตระกูลของเขามีศักดิ์ศรีจากการมีที่ปรึกษาจักรพรรดิอยู่ด้วยหลังจากการเดินทางผ่านไปหลายชั่วยาม ในที่สุดทุกคนก็กลับมาถึงพระราชวังในเวลากลางคืน ราชานำเจี้ยนเฉินและพ่อแม่ของเขามาที่พื้นที่ส่วนตัวให้พวกเขาพักผ่อน สาวใช้หลายคนที่เข้ามาด้วยรีบออกไปเพื่อให้พวกเขาอยู่ตามลำพังไม่นานหลังจากนั้น ชายหนุ่มสาวอายุไม่เกินยี่สิบปีและผู้อาวุโสก็สนทนากันในห้องรับแขกใหญ่ณ ห้องแห่งหนึ่งชายวัยกลางคนเดินทางเข้ามาและคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่มและผู้อาวุโส “องค์ชายรองและอัครเสนาบดีเช่อ มีรายงานมาว่า ราชาแห่งอาณาจักรเกอซุนกลับมาที่พระราชวังพร้อมกับคนแปลกหน้า 3 คน”เมื่อได้ยินอย่างนี้อัครเสนาบดีก็เบิ่งตากว้างและถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามคนนี้เป็นใคร ? ““ท่านอัครเสนาบดี ผู้รับใช้ที่ต่ำต้อยคนนี้สามารถได้ยินได้ชัดเจน ทั้งสามคน
