ึ่งเจี้ยนเฉินยืนหลบอยู่ “เซียงเอ๋อ มาคารวะองค์ราชาสิ”“บางทีอาจเป็นการเหมาะสมกว่าถ้าจะเรียกเขาว่าพ่อตา ” เจียงหวูจี่พูดด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนี้ ราชาก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะส่งรอยยิ้มกว้าง ขณะที่เจียงหยางป้ามีรอยยิ้มอันร่าเริงบนใบหน้าของเขาผู้อาวุโสหลายคนรีบเปิดทาง ขณะที่เจี้ยนเฉินผู้หล่อเหลาเดินมาแสดงความเคารพต่อองค์ราชา เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ประจบประแจงหรือหยิ่งยโส “เจียงหยางเซียงเทียนขอคารวะราชา ! “ราชามองเจี้ยนเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาสังเกตเห็นว่าเจี้ยนเฉินผมสั้น หน้าตาที่หล่อเหลาและได้รูป สมบูรณ์แบบไม่มีใครสามารถเทียบได้ ทั้งหมดนี้ถูกรวมเข้ากับผิวสีขาวซีดที่เหมาะกับรูปร่างหน้าตาของเขาและทำให้ผู้หญิงหลายคนรู้สึกอิจฉา – เจี้ยนเฉินเกิดมาเพื่อให้หญิงสาวหลงใหลจริง ๆ เขาเติบโตขึ้นมาอย่างจริงจังพร้อมด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาและมุ่งมั่นของเขา เขาดูไม่เหมือนคนที่สามารถล้อเล่นได้ดี ! ดีมาก ! ราชาพอใจมากเมื่อเห็นว่าที่ลูกเขย เขาพูดออกมาเพียงสามคำเท่านั้น ในฐานะราชา เขาได้พบเห็นผู้คนมามากมาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็สามารถบอกได้ว่าเจี้ยนเฉินไม่เหมือนคนที่เขาเคยเห็น การได้ยินเกี่ยวกับเขาและการได้เห็นเขาด้วยตนเองเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน ตอนนี้เมื่อราชาได้พบกับเจี้ยนเฉิน ทัศนคติที่มีต่อเขาจึงดีขึ้น“เขาเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ที่แท้จริง ! ” ราชาถอนหายใจด้วยความชื่นชม เจียงหยางป้ายืนอยู่เคียง
