ี่ยวเอ้อทั้งหมดก็ได้รับเงินจำนวนมากซึ่งเทียบเท่ากับเงินเดือนตลอดทั้งปี.ดังนั้นเสี่ยวเอ้อทุกคนในโรงเตี๊ยมจึงมองว่าชายหนุ่มคนนี้คือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งเมื่อเขาโบกมือ เสี่ยวเอ้อจึงถอยกลับไป ปล่อยให้เขามีความสุขกับมื้ออาหารแสนอร่อย” ทำไมข้าถึงหาเจี้ยนเฉินไม่เจอ ? ด้วยสถานะและความแข็งแกร่งของเขา เขาควรจะเป็นที่รู้จักในเมืองลอร์ แต่ทำไมเมื่อข้าถามคนแถวนี้ถึงไม่มีใครเคยได้ยินชื่อของเจี้ยนเฉินมาก่อน เป็นไปได้หรือไม่ที่เจี้ยนเฉินไม่ใช่ชื่อจริงของเขา ? ” ชายคนนั้นพูดกับตนเองด้วยเสียงเบา ๆเขาอยู่ในเมืองลอร์มา 1 เดือน หลังจากสิ้นสุดงานชุมนุมกลุ่มทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินได้ให้คำแนะนำแก่เขาให้มาเจอเขาในเมืองลอร์ของอาณาจักรเกอซุน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าควรหาตรงจุดไหนในเมืองลอร์“คงต้องรอ เจี้ยนเฉินน่าจะออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วในตอนนี้ ถ้าเขามาจากเมืองทหารรับจ้าง มันจะต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าเขาจะมาถึงที่นี่ถ้าเขาไม่ใช้ประตูมิติ ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนที่จะเงียบลงเพื่อเพลิดเพลินกับอาหารของเขาต่อในเวลาเดียวกันภายในป้อมปราการของอาณาจักรเกอซุน ชายวัยกลางคนสองคนขี่สัตว์อสูรระดับ 3 อย่างช้า ๆ พวกเขาเห็นซากปรักหักพังทุกหนทุกแห่งหนึ่งในนั้นคือชายอายุประมาณ 40 ปีที่มีหัวล้าน เขามีร่างกายที่กำยำ มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง รูปร่างหน้าตาของเขานั้นเด่นชัดมากจนถือได้ว่าเป็นที่สะดุดตา.ชายอีกคนดูอ่อนกว่าชายคนแรก เขาสวมเส
