ามแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินทำให้พวกเขาหวาดกลัว เมื่อเวลาผ่านไป ผู้อาวุโสทั้งสองเชื่ออย่างสนิทใจว่าเจี้ยนเฉินจะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตของเซียนผู้คุมกฏได้แขนของเจี้ยนเฉินกอดอยู่ที่หน้าอกของเขา ขณะที่เขายืนอยู่ที่นั่นด้วยความภาคภูมิใจก่อนที่จะจ้องมองที่ใบหน้าของซีหยา “ผู้อาวุโสสูงสุดดูเหมือนเจ้าจะลืมอะไรบางอย่าง ยังไม่ได้จัดการกับแขนของเขา”ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองคนหน้าซีด ซีหยาเป็นเซียนสวรรค์และเป็นสมบัติอีกอย่างหนึ่งของสำนักหัวหยุน พวกเขาไม่ต้องการให้อะไรเกิดขึ้นกับซีหยา และถ้าแขนขวาของเขาถูกตัดความแข็งแกร่งของซีหยาก็จะลดลงอย่างมาก ในฐานะที่เป็นเซียนสวรรค์ แม้แต่ผู้ต่ำต้อย เขาก็ไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงของเขาได้“เจียงหยางเซียงเทียน ตระกูลเจียงหยางและสำนักหัวหยุนของเราเป็นสหายกันมาสองสามร้อยปีแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้เราสำหรับความผิดพลาดของเรา แม้ว่าการกระทำของซีหยาเมื่อวานจะไม่สมควร แต่ก็ไม่ได้จบลงด้วยหายนะใด ๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้เขา” ผู้อาวุโสสูงสุดเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน เขาและผู้อาวุโสอีกคนไม่ต้องการต่อสู้กับกำลังของเจี้ยนเฉิน“ไม่อย่างแน่นอน ! ” คำพูดของเจี้ยนเฉินมีความเด็ดเดี่ยวโดยไม่มีการต่อรองใด ๆ ดวงตาของเขามีแสงแวววาวอย่างไม่ปิดบังพวกมันขณะที่เขาพูดว่า “เจ้าควรจะชื่นชมยินดีกับความจริงที่ว่าเมื่อวานนี้ไม่มีหายนะอะไรเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นสำนักหัวหยุนจะไม่รอดพ้นจากเงื้อ
