ารที่จะจับและนำข้ากลับไปที่สำนักหัวหยุนของเจ้าอยู่หรือไม่ ? ตอนนี้ข้า เจียงหยางเซียงเทียนได้มาอยู่ที่หน้าสำนักของเจ้า ตอนนี้เจ้าจะจัดการกับข้าอย่างไร ? เมื่อหลายปีก่อน เจ้าบังคับให้ข้าออกจากบ้าน แต่วันนี้ข้าจะชำระหนี้ที่นี่และเดี๋ยวนี้” คำพูดทุกคำของเจี้ยนเฉินพูดด้วยความโกรธเฉิงเฟยมีข้อสงสัยบางอย่างเมื่อเขาดูเจี้ยนเฉินที่อยู่เบื้องหลังเขา จากนั้นด้วยสีหน้าที่จริงจังเขาพูดว่า “ผู้อาวุโสเจียงหวูจี ในเมื่อท่านมา ท่านก็ควรแสดงตัว”ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินขดเป็นรอยยิ้มอันเย็นชา “ไม่จำเป็นต้องตะโกน ข้ามาด้วยตัวเองโดยไม่มีเจียงไป่”เมื่อได้ยินอย่างนี้เฉิงเฟยมองหน้าเขาด้วยความดีใจและความกังวลทั้งหมดในใจเขาก็หายไป “เจียงหยางเซียงเทียน ถ้าเจ้ายังอยู่ในคฤหาสน์เจียงหยาง สำนักหัวหยุนของเราจะไม่มีทางจัดการกับเจ้าได้อย่างแท้จริง ตอนนี้เจ้ามีความคิดที่จะออกมาหาเรา เราก็อดไม่ได้ที่จะรับรางวัล”“ฮึ่ม ลิ้นของเจ้าดูเหมือนจะไม่กลัวที่จะเมื่อยจากการใช้มากเกินไป มันยังไม่ชัดเจนว่าวันนี้ในหมู่พวกเราใครจะตาย” เจี้ยนเฉินพูดด้วยความดูถูกเฉิงเฟยมีรอยยิ้มที่โหดร้ายบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขามองไปรอบ ๆ ประตูและห้องโถงที่ถูกทำลาย ด้วยเสียงที่ดูถูกเขาพูดว่า “เจียงหยางเซียงเทียนอย่าเข้าใจผิดว่าประสบการณ์ของเจ้าในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจะช่วยเจ้าได้ที่นี่ หกปีผ่านไป วันนี้ข้าจะทวงแค้นจากเมื่อตอนที่เจ้าตัดแขนลูกชายของข้า เฉิงเฟย
