เป็นรองพ่อบ้านที่ให้ความช่วยเหลือกับเจียงหวูจี่ทุกครั้งที่ต้องการ
เมื่อมองไปที่ผู้อาวุโสคนอื่น เจียงหวูจี่พูดว่า” ผู้อาวุโส กรุณาไปรักษาบาดแผลของเจ้า”
หลังจากแลกเปลี่ยนคำทักทายกับเจียงหวูจี่หลายคำแล้ว ผู้อาวุโสก็ออกไปในขณะที่ทหารหลายร้อยคนภายใต้การบังคับบัญชาของเจียงหยางป้าก็กระจายตัวออกไปเช่นกัน ในระยะเวลาสั้น ๆ ทั้งสถานที่ก็เงียบสงบโดยมีเพียงซากของลานบ้านที่กระจัดกระจายอยู่
หลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว เจียงหวูจี่ก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะยิ้มอย่างอ่อนโยนบนใบหน้าของเขา ” ข้าไม่เคยคิดเลยว่านายน้อยสี่จะกลับมา ช่างน่ายินดียิ่งนัก ท่านผู้นำ โปรดนำข้าไปพบนายน้อยสี่ หลังจากหลายปีที่ผ่านมา ข้าต้องการเห็นความแข็งแกร่งของนายน้อยสี่ที่เติบโตขึ้น”
เจียงหยางป้าหัวเราะออกมา” เซียงเอ๋ออยู่ในห้องของเจียงหยางหู่ เจียงไป่ มาด้วยกันกับข้า”
หลังจากนั้น เจียงหยางป้าและเจียงไป่ทั้งคู่ก็ไปยังห้องของเจียงหยางหู่ ในห้องมีผู้หญิงสามคนยืนเคียงข้างเจี้ยนเฉิน เขาดูสะดุดตามาก
ทันใดที่เจียงไป่เข้ามาในห้องและเห็นเจี้ยนเฉิน เขาก็ตกตะลึงและก็อ้าปากค้าง
เจียงหยางป้าไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของเจียงไป่และปลอบใจฮูหยินที่ตื่นตระหนกของเขา ” สำนักหัวหยุนได้ถอยกลับไปแล้ว ดังนั้นไม่ต้องกังวล เซียงเอ๋อจะสบายดี สำนักหัวหยุนจะไม่ทำให้เราขุ่นเคืองในตอนนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋หยุนเทียนก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก หัวใจของนาง
