็นอย่างมากกับการสูญเสียลูกชายที่รักของนางอีกครั้ง“ท่านแม่ ลูกชายคนนี้ของท่านไม่กลัวนิกายหัวหยุน ได้โปรดปล่อยข้าไป” เจี้ยนเฉินพูด“ไม่แน่นอน ! ” ไป๋หยุนเทียนพูดอย่างไม่มีช่องให้ปฏิเสธ มือทั้งสองของนางจับที่แขนของเจี้ยนเฉินและคร่ำครวญว่า “เซี่ยงเอ๋อ ช่วยฟังคำพูดของแม่ เชื่อแม่และอยู่ที่นี่ พ่อของเจ้าจะจัดการเรื่องสำนักหัวหยุนเอง”“ท่านแม่ ลูกของท่านไม่อ่อนแอเหมือนเมื่อหลายปีก่อน แน่นอนว่าสำนักหัวหยุนจะไม่เป็นอันตรายต่อลูกของท่าน” เจี้ยนเฉินอธิบาย“เซียงเอ๋อ อย่าพูดโง่ ๆ เช่นนี้ เจ้าจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับสำนักหัวหยุนได้อย่างไร ? ฟังแม่ของเจ้า อยู่ที่นี่ข้าง ๆ แม่” ไป๋หยุนเทียนอ้อนวอนด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของนางเมื่อเห็นสีหน้าอ้อนวอนบนใบหน้าของแม่ เจี้ยนเฉินถอนหายใจกับตัวเอง เขาใจอ่อนลงตั้งแต่เขากลับมาและเขาทนไม่ได้ที่จะเห็นแม่ของเขาเจ็บปวด ก็ได้ ท่านแม่ ลูกของท่านจะอยู่ที่นี่”ด้านนอกในสวน ซีหยายิ้มให้กับคนที่ดิ้นรนจากตระกูลเจียงหยาง ” ข้าจะถามเจ้าอีกครั้งหนึ่ง เจ้าจะมอบเขาให้ข้าหรือไม่”“ถ้าเจ้าต้องการพาใครบางคนจากตระกูลเจียงหยางของข้า เจ้าจะไม่เห็นประตูของเราเปิดให้กับเจ้า ศักดิ์ศรีของตระกูลเจียงหยางของข้าจะไม่ถูกเหยียบย่ำโดยเจ้า หากเจ้าต้องการเริ่มสงคราม ก็ให้มันเริ่มไป ! ” เจียงหยางป้าพูด ถึงแม้ว่าสำนักหัวหยุนจะมีเซียนสวรรค์ 3 คนที่มีอำนาจมากมาย เจียงหยางป้าก็ยังไม่มีความกลั
