ละดูว่าสภาพแวดล้อมแบบไหนที่ให้กำเนิดอัจฉริยะเช่นนี้
….
ตระกูลเจียงหยาง เมืองลอร์
สำนักหัวหยุนได้รวมตัวกันนอกประตูของตระกูลเจียงหยาง ข้างในมีทหารหลายร้อยคนพร้อมที่จะต่อสู้
หัวหน้าตระกูลเจียงหยาง เจียงหยางป้า ยืนนิ่งอยู่หน้าฝูงชนจากสำนักหัวหยุน ข้างหลังเขามีผู้อาวุโสหลายคนในตระกูลยืนอยู่พร้อมกับมองไปยังศัตรูของพวกเขา
ด้านหน้าพวกเขา เป็นหัวหน้าสำนักหัวหยุน เฉิงเฟย ที่ยืนอยู่โดยมีคนหลายสิบคนอยู่ด้านหลังเขาเช่นกัน ดวงตาของพวกเขาคมกริบราวกับดาบและพวกเขาต่างก็เป็นเซียนปฐพี แต่เพราะรอบแผลบนใบหน้าของเขาทำให้เขาดูน่ากลัวมากขึ้น
เจียงหยางป้า สำนักหัวหยุนของเราไม่ได้ต้องการหาเรื่องเจ้า แต่เจียงหยางเซียนเทียนได้ตัดแขนลูกข้า ซึ่งได้เป็นความผิดที่ข้าไม่อาจยกโทษให้ได้ หากเจ้าไม่ส่งเขาไปที่สำนักหัวหยุน สำนักหัวหยุนคงต้องจำใจเคลื่อนไหว เฉินเฟยพูดขณะที่จ้องมองไปยังเจียงหยางป้าอย่างเยือกเย็น
เจียงหยางป้าแค่นเสียง เฉิงเฟง นั่นมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นความผิดของลูกเจ้า เฉิงหมิงเซียง เขาได้ทำให้ลูกข้าเจียงหยางหู่บาดเจ็บสาหัสและเซียงเทียนได้เข้ามาแก้ปัญหาในภายหลัง หากเจ้าต้องการโทษใครสักคน เจ้าควรจะโทษลูกของเจ้าที่ยังขาดทักษะ การที่เซียนระดับสูงต้องถูกเซียนตัดแขน ตอนนี้ตระกูลเจียงหยางแข็งแกร่งขึ้นมาแต่ก่อน เจียงหยางป้าไม่กลัวนิกายหัวหยุน ดังนั้นเมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากัน เจียงหยางป้าจึงพูดโดยไม
