ของน้องสี่หายไป หัวใจของเจียงหยางหู่ก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ตอนนี้น้องสี่ของเขาก็กลับมาแล้ว เจียงหยางหู่อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ ทำให้เขาเกือบลืมว่าเขาบาดเจ็บอยู่
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ เจียงหยางหู่ พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านรู้สึกอย่างไร แต่ท่านต้องทำใจให้ได้ ให้เวลาข้าหน่อย น้องสี่ของท่านจะช่วยท่านฟื้นฟูแขนขาของท่านอย่างแน่นอน
จากคำพูดเหล่านั้น ใบหน้าของเจียงหยางหู่เริ่มมืดหม่น เขาถอนหายใจและตอบว่า น้องสี่ เจ้าไม่เข้าใจ เพื่อที่จะทำให้แขนขาข้างอกกลับมาได้ เราต้องหาเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 7 พี่ใหญ่ไม่อาจยืนหยัดได้อีกต่อไป ใบหน้าของเจียงหยางหู่เริ่มมืดหม่นลงอีกครั้ง ทุกคนมองออกว่าเขาสูญเสียเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เขายื่นแขนออกมาและทันใดนั้นพลังเซียนธาตุแสงก็เริ่มมารวมตัวกันระหว่างมือของเขา มันเป็นแสงสีขาวนวลและสว่างจ้า มันค่อย ๆ เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ มีแสงระยิบระยับละลานตาไปทั่วทั้งห้อง
หากนี่ไม่ใช่ว่ามันเป็นเวลากลางวัน คนที่อยู่ด้านนอกจะสามารถมองเห็นแสงที่ส่องสว่างออกมาจากห้องได้
อีกด้านของประตู ไป๋หยุนเทียน แม่ของเจี้ยนเฉิน นางมองดูพลังเซียนธาตุแสงที่กำลังบินเข้าไปในห้องของเจี้ยนเฉินและเจียงหยางหู่อย่างประหลาดใจ ขณะที่แสดงสีหน้าตกใจออกมา
พลังเซียนธาตุแสงที่เข้มข้นขนาดนี้ ใครกันที่ทำแบบนี้ได้ ? เป็นไปได้หรือไม่… ทันใดนั้นไป๋หยุนเทียนก็รู้ตั
