ายมากมาย ทั้งไป๋หยุนเทียนและหยูเฟิงหยานรู้สึกว่าหัวใจของพวกนางจะแตกสลายจากความหวาดกลัวปัง ! ทันใดนั้นประตูหนาของห้องก็ถูกเปิดออก ขณะที่เจียงหยางป้าในชุดดำเดินเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ เขามองหาเจี้ยนเฉินไปรอบ ๆ ห้องท่านพี่ !ท่านพี่ !หยูเฟิงหยานและไป๋หยุนเทียนยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและตะโกนออกมาด้วยความแปลกใจราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของฮูหยินทั้งสอง ดวงตาของเจียงหยางป้าจับจ้องไปยังร่างของเจี้ยนเฉินและความรู้สึกภายในของเขาก็พุ่งขึ้นมา ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉิน เขายังจำบุตรชายของเขาได้แม้ว่าเขาจะเติบใหญ่ขึ้นมาเจี้ยนเฉินมองบิดาของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ทันทีที่ทั้งสองเห็นกันและกัน เจี้ยนเฉินก็เริ่มเคลื่อนไหวเล็กน้อยและเอ่ยว่า ท่านพ่อ !เมื่อถูกเรียกว่า ‘ท่านพ่อ ! ‘ ร่างกายของเจียงหยางป้าก็ราวกับแข็งทื่อก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ ๆ เจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆ เขามองไปยังร่างกายของลูกชายของเขาก่อนที่จะยิ้มในที่สุด เซียงเอ๋อ เจ้าเติบใหญ่แล้ว ! ในที่สุดน้ำตาของเขาก็เริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเขาเจี้ยนเฉินและเจียงหยางป้าไม่ได้พบเจอกันมาหลายปีแล้ว หลังจากที่พูดคุยกันอยู่หลายคำ เจียงหยางป้าก็กลับไปที่ห้องก่อนที่จะทิ้งให้เจี้ยนเฉินอยู่กับแม่ของเขาและหยูเฟิงหยานสงครามพึ่งจะสิ้นสุดลงและทหารของตระกูลเจียงหยางเพิ่งจะกลับมา ในฐานะหัวหน้าตระกูล เจียงหยางป้ามีหลายสิ่งต้องทำและเขา
