ทรงอำนาจเช่นนี้ได้ ?เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ห้องของเขาด้วยสายตาที่หวนระลึกถึงความเก่า ก่อนที่จะพูดขึ้น ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองออกไปได้แล้ว ข้าอยากพักผ่อนสักครู่ หากไม่มีเรื่องสำคัญใด ๆ เจ้าก็ออกไปได้เจ้าค่ะ ! สาวใช้ทั้งสองพูดก่อนที่จะออกไปจากห้อง แต่ดวงตาของพวกนางสะท้อนให้เห็นถึงความผิดหวัง เจี้ยนเฉินไม่เพียงแต่เป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยางเท่านั้น เขาเป็นคนที่รูปงามอีกด้วย หญิงสาวทั้งสองต้องการที่จะพลีกายเพื่อที่ตัวเองอาจจะกระโดดกลายเป็นหงส์ได้เจี้ยนเฉินยืนอยู่กลางห้องขณะที่เขามองรอบ ๆ ทุกอย่างที่เขาทิ้งเอาไว้ยังคงอยู่ในจิตใจอย่างไม่อาจช่วยได้ แต่เมื่อย้อนคิดกลับไปตอนที่เขายังเด็ก ภาพความทรงจำต่าง ๆ ก็แล่นผ่านจิตใจของเขาทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกว่ามันยากที่จะนอนหลับได้บ้าน นี่คือบ้านของข้า ในที่สุดข้าก็ได้กลับมา ! เจี้ยนเฉินไม่อาจหยุดพึมพำกับตัวเองในท่าทีเจ็บปวดและโง่งมได้ เขารอวันนี้มานานมาก ความคิดถึงบ้านของเขาเกิดขึ้นกับเขาหลายครั้งและตอนนี้มันก็ได้เป็นความจริงแล้ว ในที่สุดเขาก็สงบจิตใจของเขาได้สำหรับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้และวันที่ได้กลับมาอยู่ในตระกูลเจียงหยางได้ เจี้ยนเฉินได้เสียสละไปหลายอย่างมากและทำภารกิจบางอย่างมากมาย เขาเดินบนเส้นทางแห่งความเป็นความตายและมีหลายครั้งที่เขาเกือบตาย หากเขาก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว ถ้าไม่ใช่จิตวิญญาณกระบี่ม่วง-ฟ้า เขาอาจจะต้องจากโลกนี้ไปโดยไม่หวนก
