ปยังห้องของไป๋หยุนเทียนอย่างเร่งร้อน
ในห้อง เจี้ยนเฉิน, แม่ของเขาและหยูเฟิงหยานกำลังนั่งอยู่ในห้องเดียวและพูดคุยด้วยกัน หัวข้อที่คุยนั้นเกี่ยวกับเจี้ยนเฉินในช่วงที่เขาอยู่ข้างนอก แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะพยายามอย่างมากเพื่อจะไม่เล่าถึงวินาทีที่เขาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่เขาประสบพบเจอมา แต่มันก็ยังคงทำให้หญิงสาวทั้งสองตกใจระคนหวาดกลัว เพราะว่านั่นเป็นลูกของนาง น้ำตาของไป๋หยุนเทียนเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของนางมานานแล้วและดวงตาของนางยังคงแดงอยู่หญิงสาวทั้งสองคนเริ่มคิดเกี่ยวกับความวุ่นวายของโลกภายนอก ทั้งสองไม่อาจจินตนาการได้ว่าการอยู่คนเดียวในโลกเช่นนั้นหรืออันตรายที่ต้องเผชิญในเทือกเขาสัตว์อสูรนั้นน่ากลัวเพียงใด ? เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายมากมาย ทั้งไป๋หยุนเทียนและหยูเฟิงหยานรู้สึกว่าหัวใจของพวกนางจะแตกสลายจากความหวาดกลัวปัง ! ทันใดนั้นประตูหนาของห้องก็ถูกเปิดออก ขณะที่เจียงหยางป้าในชุดดำเดินเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ เขามองหาเจี้ยนเฉินไปรอบ ๆ ห้องท่านพี่ !ท่านพี่ !หยูเฟิงหยานและไป๋หยุนเทียนยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและตะโกนออกมาด้วยความแปลกใจราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของฮูหยินทั้งสอง ดวงตาของเจียงหยางป้าจับจ้องไปยังร่างของเจี้ยนเฉินและความรู้สึกภายในของเขาก็พุ่งขึ้นมา ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉิน เขายังจำบุตรชายของเขาได้แม้ว่าเขาจะเติบใหญ่ขึ้นมาเจี้ยนเฉินมองบิดาของเขา
