อของเจี้ยนเฉินและเริ่มส่งเสียงคลอ ๆ ขณะที่ไซร้แก้มของเจี้ยนเฉิน เสียงที่ได้ยินนั้นดังกังวาลราวกับพยายามปลอบใจเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินเดินไปที่เตียงของตัวเองอย่างช้า ๆโดยที่ไม่มีความคิดใด ๆ ปรากฏขึ้นมาในใจก่อนที่จะนอนหลับลงคืนนั้น เจี้ยนเฉินได้นอนหลับอย่างเป็นสุขและไร้ความกังวล นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานอนหลับสนิทอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกหลังจากที่เขาจากมา มันเป็นความรู้สึกที่เบาสบายอย่างมาก มันแตกต่างจากช่วงเวลาอื่น ๆ ที่เขาต้องคอยระวังตัวตลอดเวลาลูกเสือไม่ได้นอนเลยและขดตัวอยู่บนร่างของเจี้ยนเฉิน หัวของมันยังคงมองซ้ายทีขวาทีเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อม….เซียงเอ๋อ เจ้าดื่นหรือยัง ?เช้าวันที่สอง ไป๋หยุนเทียนได้มาหาที่ห้องเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินตื่นนอนและรู้สึกว่าร่างกายของเขาสดชื่นและแจ่มใสอย่างมาก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมานานแบบนี้แล้ว มันใช่ความรู้สึกที่ได้กลับบ้านหรือไม่ ?เซียงเอ๋อ เจ้านอนหลับสนิทหรือไม่ ? ไป๋หยุนเทียนได้ดูสดใสเหมือนปกติ ขณะที่นางถามบุตรของนาง การที่เจี้ยนเฉินได้กลับมาทำให้นางรู้สึกดีใจอย่างยิ่งและร่างกายของนางก็ดูมีชีวิตชีวามาก ซึ่งสามารถบอกได้เลยว่านางนอนหลับอย่างพอเพียงและมีความสุขเจี้ยนเฉินและมารดาของเขาพูดกันอยู่หลายคำก่อนที่จะออกจากห้องและไปห้องอาหารขณะที่ทั้งสองเดินไปที่ห้องอาหาร เจี้ยนเฉินก็นึกถึงภาพความทรงจำในวัยเด็ก ในอดีตเขาจะต้องเดินตามมารดาเพื่อไปทานอาหารเช้าทุก
