ช้าวันที่สอง ไป๋หยุนเทียนได้มาหาที่ห้องเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินตื่นนอนและรู้สึกว่าร่างกายของเขาสดชื่นและแจ่มใสอย่างมาก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมานานแบบนี้แล้ว มันใช่ความรู้สึกที่ได้กลับบ้านหรือไม่ ?เซียงเอ๋อ เจ้านอนหลับสนิทหรือไม่ ? ไป๋หยุนเทียนได้ดูสดใสเหมือนปกติ ขณะที่นางถามบุตรของนาง การที่เจี้ยนเฉินได้กลับมาทำให้นางรู้สึกดีใจอย่างยิ่งและร่างกายของนางก็ดูมีชีวิตชีวามาก ซึ่งสามารถบอกได้เลยว่านางนอนหลับอย่างพอเพียงและมีความสุขเจี้ยนเฉินและมารดาของเขาพูดกันอยู่หลายคำก่อนที่จะออกจากห้องและไปห้องอาหารขณะที่ทั้งสองเดินไปที่ห้องอาหาร เจี้ยนเฉินก็นึกถึงภาพความทรงจำในวัยเด็ก ในอดีตเขาจะต้องเดินตามมารดาเพื่อไปทานอาหารเช้าทุก ๆ เช้า ด้วยความรู้สึกที่เกิดขึ้น เขาได้แต่สุขใจเจี้ยนเฉินและมารดาของเขาเข้ามาในห้องอาหาร ป้ารองหยูเฟิงหยานและป้าสามไป๋ยู่ซวงกำลังทานอาหารอยู่ โดยที่ด้านข้างมีเด็กหนุ่มที่ดูสง่าและอายุก็ไม่ห่างจากเจี้ยนเฉินเท่าไรนัก เขาก็คือพี่ชายของเจี้ยนเฉิน เจียงหยางเค่อหลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี ใบหน้าของป้าสามก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก อย่างไรก็ตามใบหน้าของเจียงหยางเค่อดูเหมือนจะแปลกไปเล็กน้อยและมีดวงตาที่ดูเหมือนกับของเจี้ยนเฉิน รูปร่างหน้าตาของเขาค่อนข้างน่าเกรงขามบวกกับผิวที่ซีดขาวของเขาและแม้ว่าอายุของเขาจะห่างจากเจี้ยนเฉินไม่มากนัก แต่รูปร่างหน้าตาของเขาก็เหมาะสมกับอายุ
