พียงครั้งเดียว ถ้าไม่ใช่จิตวิญญาณกระบี่ม่วง-ฟ้า เขาอาจจะต้องจากโลกนี้ไปโดยไม่หวนกลับนานแล้วเขาใช้เลือดตัวเองเพื่อถางทางกลับบ้านเมื่อคิดถึงเส้นทางในความทรงจำของเขาที่เกิดขึ้น หลังจากที่เขาจากไป เจี้ยนเฉินก็พบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะกล้ำกลืนได้อีกต่อไป ในที่สุดดวงตาของเขาก็มีหยาดน้ำตาที่แวววาวออกมามู่วว… ราวกับสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของเจี้ยนเฉิน ลูกเสือขาวที่ได้คร่อมคอของเจี้ยนเฉินและเริ่มส่งเสียงคลอ ๆ ขณะที่ไซร้แก้มของเจี้ยนเฉิน เสียงที่ได้ยินนั้นดังกังวาลราวกับพยายามปลอบใจเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินเดินไปที่เตียงของตัวเองอย่างช้า ๆโดยที่ไม่มีความคิดใด ๆ ปรากฏขึ้นมาในใจก่อนที่จะนอนหลับลงคืนนั้น เจี้ยนเฉินได้นอนหลับอย่างเป็นสุขและไร้ความกังวล นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานอนหลับสนิทอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกหลังจากที่เขาจากมา มันเป็นความรู้สึกที่เบาสบายอย่างมาก มันแตกต่างจากช่วงเวลาอื่น ๆ ที่เขาต้องคอยระวังตัวตลอดเวลาลูกเสือไม่ได้นอนเลยและขดตัวอยู่บนร่างของเจี้ยนเฉิน หัวของมันยังคงมองซ้ายทีขวาทีเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อม….เซียงเอ๋อ เจ้าดื่นหรือยัง ?เช้าวันที่สอง ไป๋หยุนเทียนได้มาหาที่ห้องเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินตื่นนอนและรู้สึกว่าร่างกายของเขาสดชื่นและแจ่มใสอย่างมาก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมานานแบบนี้แล้ว มันใช่ความรู้สึกที่ได้กลับบ้านหรือไม่ ?เซียงเอ๋อ เจ้านอนหลับสนิทหรือไม่ ? ไป๋หยุนเทียนได้ดูสดใสเ
