ก็นึกออกทันที
เจี้ยนเฉินเงียบและมองดูทหารทั้งสามที่กำลังจ้องมองเขา เขาไม่รู้จักพวกเขาทั้งสามแม้แต่คนเดียว แต่ในความเป็นจริงมันก็มีทหารจำนวนมากในคฤาสน์เกินกว่าที่เขาจะสามารถรู้จักทุกคน
ทหารทั้งสามไม่อาจช่วยอะไรได้นอกจากมองใบหน้าของเจี้ยนเฉินอย่างตั้งใจและจากนั้นหนึ่งในพวกเขาก็รู้สึกตัวและตะโกนออกมา เจ้าดูเหมือนนายน้อยสี่…จะ..เจ้า..เจ้าคือนายน้อยสี่ เจียงหยางเซียงเทียน!
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ทหารที่เหลืออีกสองคนก็เต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อเขามองหน้าเจี้ยนเฉินใกล้ ๆ พวกเขาก็สามารถจำใบหน้าที่คุ้นเคยได้แม้ว่าเขาจะมีอายุมากขึ้น เด็กหนุ่มคนนี้ด้านหน้าของเขาคือเจียงหยางเซียงเทียน นายน้อยสี่ของพวกเขา
คนที่เปิดประตูมองมาที่เจี้ยนเฉินอย่างสงสัยเท่านั้น เขามาอยู่ในคฤหาสน์เจียงหยางได้ไม่นานและเขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
เจี้ยนเฉินรู้สึกปวดใจอย่างมาก เขาออกจากคฤหาสน์มาหลายปีและคิดว่าตระกูลคงได้ลืมเขาไปแล้ว สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือยังพอมีบางคนที่ยังจำเขาได้
