ใกล้ ๆ ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อน แต่นั่นก็เพราะว่าที่นี่คือบ้านและครอบครัวของเขาแม้ว่าจะผ่านมาหลายปีเมืองลอร์ก็ยังคงเหมือนเดิม แม้แต่รอยแตกจากการต่อสู้เมื่อก่อนก็ยังคงเหมือนเดิม นอกประตูมีคนจำนวนมากที่เดินเข้าออก อาจเป็นเพราะมีสงคราม จึงมีผู้ชายจำนวนมากเข้ามาในเมือง มีเพียงชายชราคนเดียวเท่านั้น เนื่องจากชายฉกรรจ์ทุกคนถูกเกณฑ์ไปทำศึกเจี้ยนเฉินมองไปที่เมืองลอร์สักครู่ก่อนที่จะเดินไปที่ประตูเมืองกับเฉินฟางและซานเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เจี้ยนเฉินสามารถเข้าเมืองโดยไม่มีใครมาขัดขวาง หลังจากนั้นเฉินฟางและซานก็เข้ามาอยู่ในโรงเตี๊ยมก่อนที่เจี้ยนเฉินจะแยกตัวออกไปยังคฤหาสน์เจียงหยางหลังจากนั้นไม่นานเจี้ยนเฉินก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลเจียงหยาง ตัวคฤหาสน์ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย มันยังมีต้นไม้ที่ถูกปลูกรอบคฤหาสน์ซึ่งราวกับภาพวาดที่งดงามเจี้ยนเฉินเดินไปที่ประตูคฤหาสน์และเห็นว่ามีเพียงประตูที่ถูกปิดสนิท ไม่มียามและไม่ได้ยินเสียงใด ๆ มันราวกับว่ามันเป็นโลกที่เงียบสงบเจี้ยนเฉินแผ่สัมผัสออกเพื่อเข้าไปสำรวจภายในและเกิดเป็นภาพของคฤหาสน์ในใจของเขามีคนอยู่ข้างในน้อยมาก มีทหารเพียง 50 คนเท่านั้นและกระจัดกระจายกันอยู่ปะปนกับคนรับใช้ ในอดีตเคยมีคนหลายพันคนอยู่ในภายในคฤหาสน์เสมอ แต่ตอนนี้คฤหาสน์เป็นเหมือนดั่งศาลเจ้า มีชายชราที่เจี้ยนเฉินไม่อาจวัดความแข็งแกร่งได้แต่ก่อนปรากฏตัวขึ้น ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็เ
