งข้าไปได้ ข้าต้องรับผิดชอบแก้แค้นให้ซาน ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับลุงเคนดัลได้”เมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉินซานก็เยือกแข็งขึ้นทันทีความเศร้ากระจัดกระจายออกมาจากดวงตาของเขา ” ท่านผู้มีพระคุณ ท่านรู้จักบิดาของข้าด้วยหรือ ? “เจี้ยนเฉินพยักหน้า “ซาน ข้าจะเล่าเรื่องของบิดาเจ้าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้เราควรให้ความสำคัญกับสุขภาพของเจ้าก่อน”“ตอนนี้ข้าสบายดี แต่ข้าไม่รู้สึกถึงพลังงานในร่างกาย” ซานพูดอย่างอ่อนแรง“ซาน เจ้าควรพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง”……..โรงเตี๊ยมถูกปิดในวันถัดไปเนื่องจากเจี้ยนเฉินยังอยู่ที่นั้น เขาต้องการที่จะปกป้องสองแม่ลูก และเพื่อหลีกเลี่ยงให้ทั้งคู่ถามเขาเกี่ยวกับที่อยู่ของลุงเคนดัล เขาจึงคิดหาข้อแก้ตัวที่จะอยู่ในห้องของเขาโดยไม่ถูกรบกวนตอนนี้เจี้ยนเฉินไม่รู้วิธีว่าจะอธิบายให้ทั้งคู่ทราบอย่างไร เขาจะพูดได้อย่างไรว่าลุงเคนดัลได้ลาโลกนี้ไปแล้ว ? เนื่องจากสถานการณ์ที่เลวร้ายของซาน เจี้ยนเฉินจึงไม่ต้องการทิ้งบาดแผลให้กับทั้งสองคนเพิ่มเจี้ยนเฉินถอนหายใจ “ถ้าข้ารู้ก่อน ข้าคงนิ่งเงียบและไม่เผลอพูดไปว่ารู้จักลุงเคนดัล”หลังจากนั้นไม่นาน จวนเจ้าเมืองก็มีผู้มีอิทธิพลมากมายรวมตัวกันที่นั่นเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการสังหารหมู่นิกายหยางจิ สำหรับเมืองของพวกเขามีผู้ชายหลายคนจากนิกายระดับสูง มันจึงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยและเป็นข่าวร้ายสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเมือง“เจ้า
