ว่า “ซาน โปรดอย่าเศร้าไปเลย แม้ว่าเจ้าจะสูญเสียอาวุธเซียนไป แต่อนาคตของเจ้าจะดีขึ้นกว่าเดิม ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าและกวาดล้างนิกายหยางจิ”“ท่านผู้มีพระคุณ ข้าไม่สามารถหาคำใดมาขอบคุณท่านที่ได้ช่วยชีวิตข้าไว้ แต่นิกายหยางจินั้นแข็งแกร่งเกินไป มันไม่คุ้มค่าที่จะทำให้พวกเขาขุ่นเคืองท่านเพราะเห็นแก่ข้า” ซานมีสีหน้าโศกเศร้าเมื่อเขาพูด“นายท่าน ข้าขอขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือซานของข้า ซานพูดถูก นิกายหยางจิแข็งแกร่งเกินกว่าที่ท่านจะล่วงเกินได้” เจ้าของโรงเตี๊ยมพูดผ่านน้ำตา นางและลูกชายของนางเป็นคนธรรมดาสามัญ และนิกายหยางจิก็รังแกพวกเขา พวกเขาไม่อยากให้เจี้ยนเฉินต้องเจอกับอันตรายเพราะพวกเขาจากนั้นเจ้าของโรงเตี๊ยมจึงพูดกับลูกชายของนางว่า “ซาน เราควรออกจากสถานที่นี้และไปใช้ชีวิตในหมู่บ้านที่อยู่ห่างไกล มันจะดีกว่าอยู่ที่นี่อย่างหวาดกลัว”ก่อนที่ซานจะตอบ เจี้ยนเฉินก็รีบพูดขึ้นมาว่า “ข้าจะให้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ? ท่านป้า ไปอาณาจักรเกอซุนกับข้า ข้าจะให้ท่านได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่มีอันตราย นิกายหยางจิจะไม่หนีความโกรธแค้นของข้าไปได้ ข้าต้องรับผิดชอบแก้แค้นให้ซาน ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับลุงเคนดัลได้”เมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉินซานก็เยือกแข็งขึ้นทันทีความเศร้ากระจัดกระจายออกมาจากดวงตาของเขา ” ท่านผู้มีพระคุณ ท่านรู้จักบิดาของข้าด้วยหรือ ? “เจี้ยนเฉินพยักหน้า “ซาน ข้าจะเล่าเรื่องของบิดา
