้ยนเฉินพูดอย่างเยือกเย็นโดยไม่มีความอดทนอีกต่อไป“ปปป….ไปนำเด็กคนนั้นออกมาเร็ว” คราวนี้ เสียงของอาจารย์สามไม่มั่นคงเหมือนเมื่อก่อน เขาตะโกนออกคำสั่งอย่างรวดเร็วแม้แต่คนอื่น ๆ จากนิกายหยางจิก็ไม่เคยมีความองอาจเหมือนเมื่อก่อน เมื่อผู้ชายหลายคนมองเจี้ยนเฉินด้วยความหวาดกลัว พวกเขากุลีกุจอรีบไปหาคนที่เขากำลังตามหาเด็กหนุ่มร่างโชกเลือดถูกนำตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ผมของเขารุ่ยร่ายและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากแส้ แม้แต่เสื้อผ้าของเขาก็เกือบจะฉีกขาดเมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉินเห็นร่างที่เปื้อนเลือด นางก็ส่งเสียงร้องสยองขวัญและพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างกล้าหาญและส่งเสียงร้องว่า “ซานของข้า ! ลูกชายที่รักของข้า ทำไมเจ้ามีสภาพเช่นนี้ ! โอ้ ลูกที่น่าสงสารของข้า..! “อาจารย์สามหน้าซีดเมื่อเห็นสภาพของเด็กคนนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งจะรู้จักเซียนสวรรค์ ดังนั้นเขาจึงลงโทษเขาอย่างไม่สนใจใยดี แต่ตอนนี้เด็กคนนี้อยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาก็ประหม่าและรอดูว่าเจี้ยนเฉินจะโกรธหรือไม่นิกายหยางจิปล่อยเด็กหนุ่มไป และด้วยความกลัวพวกเขาหันไปมองเจี้ยนเฉินก่อนที่จะเดินกลับไปอย่างเงียบ ๆใบหน้าที่มืดมนของเจี้ยนเฉินมองดูสภาพของเด็กหนุ่มและก้มตัวลงมองดูบาดแผลของเขา ทันใดนั้นความโกรธแค้นก็ได้ระเบิดออกจากเจี้ยนเฉินและทำให้ทั่วทั้งลานเต็มไปด้วยแสงจ้าดวงตาของเจี้ยนเฉินแข็งทื่อเพราะความตั
