มาเพียง 1 ชั่วยามตั้งแต่ที่เจี้ยนเฉินออกจากเมืองไป ดังนั้นมันจึงใช้เวลาไม่นานที่เจี้ยนเฉินจะกลับมาถึงโรงเตี๊ยมที่เขาเพิ่งพักเจี้ยนเฉินตกตะลึงในสิ่งที่เขาเห็นเมื่อเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม ข้าวของในโรงเตี๊ยมแห่งนี้กระจัดกระจาย โต๊ะและเก้าอี้แตกเป็นชิ้น ๆ อีกทั้งยังมีเลือดกระเด็นไปทั่ว เจ้าของโรงเตี๊ยมนั่งอยู่บนพื้น นางกำลังกุมหัวขณะที่ร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศก บนเสื้อผ้าของนางมีรอยเท้าหลายรอยที่สามารถมองเห็นได้เจี้ยนเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขานั่งลงคุยกับนาง ” เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้น ? ใครทำลายข้าวของในโรงเตี๊ยม ? “เจ้าของโรงเตี๊ยมเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีแดงของนางเต็มไปด้วยน้ำตา เมื่อนางจำเจี้ยนเฉินได้ นางก็ตกใจและโกรธเกรี้ยวก่อนที่จะรีบควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ได้อย่างรวดเร็ว ในทันใดนั้นนางก็หมอบคลานไปยังเขาและอ้อนวอนว่า “นายท่าน ข้าขอร้อง ท่านต้องช่วยลูกชายของข้า โปรดช่วยชีวิตลูกชายของข้าด้วย ! “เจี้ยนเฉินช่วยพยุงนางขึ้นมาและถามว่า “เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ? ““นายท่าน นี่เป็นผลงานของนิกายหยางจิ หลังจากถูกหยามเมื่อคืน นิกายหยางจิจึงกลับมาแก้แค้น ขณะที่พวกเขากำลังทำลายข้าวของ ลูกชายของข้าพยายามที่จะหยุดพวกเขา พวกเขาจึงจับตัวเขาไป” เจ้าของโรงเตี๊ยมร่ำไห้ด้วยความเศร้าเมื่อได้ยินเช่นนี้ เจี้ยนเฉินก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาตระหนักถึงความโง่ในการกระทำของตัวเอง เขาเป็นต้นเหตุให้โรงเตี๊ยมถ
