เด็นไปทั่ว เจ้าของโรงเตี๊ยมนั่งอยู่บนพื้น นางกำลังกุมหัวขณะที่ร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศก บนเสื้อผ้าของนางมีรอยเท้าหลายรอยที่สามารถมองเห็นได้เจี้ยนเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขานั่งลงคุยกับนาง ” เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้น ? ใครทำลายข้าวของในโรงเตี๊ยม ? “เจ้าของโรงเตี๊ยมเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีแดงของนางเต็มไปด้วยน้ำตา เมื่อนางจำเจี้ยนเฉินได้ นางก็ตกใจและโกรธเกรี้ยวก่อนที่จะรีบควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ได้อย่างรวดเร็ว ในทันใดนั้นนางก็หมอบคลานไปยังเขาและอ้อนวอนว่า “นายท่าน ข้าขอร้อง ท่านต้องช่วยลูกชายของข้า โปรดช่วยชีวิตลูกชายของข้าด้วย ! “เจี้ยนเฉินช่วยพยุงนางขึ้นมาและถามว่า “เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ? ““นายท่าน นี่เป็นผลงานของนิกายหยางจิ หลังจากถูกหยามเมื่อคืน นิกายหยางจิจึงกลับมาแก้แค้น ขณะที่พวกเขากำลังทำลายข้าวของ ลูกชายของข้าพยายามที่จะหยุดพวกเขา พวกเขาจึงจับตัวเขาไป” เจ้าของโรงเตี๊ยมร่ำไห้ด้วยความเศร้าเมื่อได้ยินเช่นนี้ เจี้ยนเฉินก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาตระหนักถึงความโง่ในการกระทำของตัวเอง เขาเป็นต้นเหตุให้โรงเตี๊ยมถูกทำลาย“ลูกชายของข้า ลูกที่น่าสงสารของข้า ! แม่ขอให้เจ้ายังมีชีวิต ! เจ้าเป็นเลือดเนื้อของแม่ ถ้าเจ้าต้องตาย แม่ก็ไม่ต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ! เคนดัล เจ้ามันชั่วช้าสามานย์ เจ้าไปอยู่ที่ไหน ? ! หลังจากที่เจ้าออกเดินทางจากไปหลายปี ตอนนี้ลูกของเราถูกนิกายหยางจิเอาต
