้าใจผิด อาณาจักรฉินกานของเราไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับสงคราม โปรดรามือด้วย” เฉียนหยุนพูด เขาตระหนักดีถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน ดังนั้นเพื่อปกป้องอาณาจักรจากหายนะ เขาจึงต้องขอร้องออกมาดัง ๆ“เจ้าคิดดีมาก ! ” เจี้ยนเฉินเย้ยหยัน หากศัตรูไม่กลัวความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน พวกเขาคงจะไล่เจี้ยนเฉินออกจากพระราชวังไปนานแล้ว“พวกเจ้าอยากสอดมือเข้าไปยุ่งในเรื่องที่พวกเจ้าไม่สมควรเกี่ยวข้อง ข้าก็จะฆ่าพวกเจ้า” เจี้ยนเฉินกระซิบ พลังงานสีฟ้าและสีม่วงเริ่มส่องแสงขึ้นในมือขวาของเขาก่อนที่จะแข็งตัวเป็นกระบี่ยาว 1 เมตรที่ยิงเข้าหาชาย 2 คนเฉียนหยุนมีสีหน้าหวาดกลัวเมื่อเห็นแสงสีฟ้าและแสงสีม่วงบนใบหน้า เขาร้องออกมาว่า “ระวัง เขามีพลังแปลกใหม่ที่คอยช่วยเหลือเขาอย่าให้กระบี่ของเขาปะทะกับเจ้า ! “
เจี้ยนเฉินออกจากโรงเตี๊ยมแล้วบินขึ้นไปในท้องฟ้ามุ่งหน้าสู่พระราชวังของอาณาจักรฉินกาน เขาไม่สนใจปัญหาที่เขานำมาให้กับเจ้าของเตี๊ยม
1 ชั่วยามต่อมา เจี้ยนเฉินก็มาถึงพระราชวัง เขาลงสู่พื้นดินอย่างช้า ๆ ในระยะ 500 เมตร เขาหยุดอยู่ที่ห้องโถงของพระราชวังอย่างมั่นคงอาณาจักรฉินกานอยู่ในยุคแห่งความรุ่งเรือง แม้จะอยู่ห่างไกลจากการถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งในมหาอำนาจทั้งแปด พวกเขายังคงเป็นอาณาจักรที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งด้วยสถานะอันน่าเกรงขามและประวัติศาสตร์ที่ก้าวข้ามพันปี นั่นคือความแตกต่างหลายร้อยปีเมื่อเทียบกับอาณาจักรเกอซุนแต่แล้วห
