กเขาพูดถึงวิธีที่เจี้ยนเฉินรังแกนิกายหยางจิ ทำให้อีกฝ่ายโกรธและดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความแค้น“นายท่าน เด็กหนุ่มผู้นั้นร้ายกาจมาก เราต้องสอนบทเรียนให้เขาเพื่อที่เขาจะได้รู้ถึงผลของการล้อเล่นกับนิกายหยางจิของเรา หนึ่งในคนที่ขี่สัตว์อสูรพูด“ใช่เลย เราต้องให้บทเรียนที่สาสมกับใครก็ตามที่ไม่ให้เกียรตินิกายหยางจิของเรา”“เขาคิดว่าเขาจะรังแกนิกายหยางจิได้ง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ ? เขาฆ่าสาวกของนิกายหยางจิของเรา..ถ้าข่าวเรื่องนี้แพร่สะพัดไป นิกายหยางจิของเราคงต้องเสียหน้า เราจะกล้าอยู่ในอาณาจักรฉินกานได้อีกหรือ ? ! “ผู้คุมกันจำนวนมากพูดถึงความไม่พอใจและความโกรธพร้อม ๆ กัน“ทุกคนควรใจเย็น ๆ ถ้าหนุ่มลึกลับคนนั้นแข็งแกร่งจริง อย่างน้อยเขาต้องเป็นเซียนปฐพี หากเป็นเช่นนั้นเราจะไม่สามารถแสดงท่าทีหยาบคายได้ พรุ่งนี้ท่านลุงสามจะมาเยี่ยม รอจนกว่าเขาจะมาและเราจะได้เห็นว่าชายผู้นี้แข็งแกร่งแค่ไหน จากนั้นเราจะทวงความยุติธรรม” ชายวัยกลางคนพูดอย่างสงบชายคนนี้มีอำนาจมากอย่างชัดเจน เนื่องจากคำพูดของเขาทำให้ทุกคนอยู่เงียบ ๆมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในรถม้าว่า “ท่านลุงโจว ท่านพูดถูก ชายคนนั้นฆ่าคนของเราด้วยตะเกียบ นั่นหมายความว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา หากเราพยายามจับตัวเขาตอนนี้ เราจะเสียมากกว่าได้ เราควรรอจนถึงพรุ่งนี้ ท่านลุงสามจะได้จัดการกับเขา“ขอรับ นายท่าน” ทหารคุ้มกันพูดพร้อมกัน……..เช้าวันที่สอง เจี้ยนเฉินออกจากโรงเต
