ของนิกายหยางจิของเราหรือ ? ““ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตก็ไสหัวออกไปจากโรงเตี๊ยมนี้ซะ มิฉะนั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดที่นี่” เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกพวกเขารู้สึกขัดตาขัดใจมาก แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากโรงเตี๊ยมอย่างท้อใจ“หยุด เอาร่างนี้ออกไปด้วย” เจี้ยนเฉินพูดขณะที่เขาชี้ไปที่ศพบนพื้นเมื่อไม่มีใครเต็มใจที่จะทำ ชายผู้หนึ่งลังเลและนำศพออกจากโรงเตี๊ยมไปพร้อมกันหลังจากที่นิกายหยางจิออกไป ทั้งโรงเตี๊ยมก็เงียบสงบ เจ้าของโรงเตี๊ยมและเด็กหนุ่มมองเจี้ยนเฉินอย่างหวาดกลัว พวกเขาไม่รู้ว่าเขาวางแผนจะทำอะไรต่อไปเจี้ยนเฉินโยนตะเกียบไว้ในมือแล้วพูดว่า “เนื่องจากข้าอยากได้ห้องพัก นี่เหรียญม่วง 10 เหรียญ มันเป็นของท่าน” จากนั้นโดยไม่รอให้เจ้าของโรงเตี๊ยมตอบ เจี้ยนเฉินพาลูกเสือขึ้นไปที่ชั้นสองตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มแล้วและในขณะที่เจี้ยนเฉินอยู่ในเมืองชั้นสอง เขาก็ได้ยินเสียงรถม้าแล่นช้า ๆ ไปตามถนน ในช่วงเวลาต่อมา สัตว์อสูรอีกหลายตัวก็มุ่งหน้ามาทางโรงเตี๊ยม มองเพียงครั้งเดียวเขาก็รู้ว่าชายเหล่านี้รวยมากในขณะนั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งก็วิ่งเข้าหารถม้า พวกเขามาจากนิกายหยางจิและบนหลังของพวกเขาก็มีศพของสหายที่ตายไปแล้ว“นายท่านโปรดช่วยพวกเราแก้แค้นด้วย มีชายผู้หนึ่งที่กล้าท้าทายอำนาจของนิกายหยางจิและดูถูกพวกเรา นอกจากนี้เขายังฆ่าน้องสี่ของเรา ! ““นายท่าน น้องสี่ถูกฆ่าตาย เขาต้องได้รับความย
