ไม่สนใจที่จะมองพวกเขาและยังคงกินอาหารของเขาต่อไป ” หากเจ้าไม่มีเงินก็ออกไป ข้าจองโรงเตี๊ยมนี้แล้ว ข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้าที่นี่” เจ้ากล้ามาก ! ” ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธในขณะที่เขาและชายอีกคนเตรียมที่จะใช้หมัดกระแทกหัวของเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินมองพวกเขาด้วยท่าทางเหยียดหยาม ตะเกียบของเขายิงเข้าหาชายสองคนที่มาหาเขาด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็นชั๊ว ! ชั๊ว !เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นเนื่องจากตะเกียบเสียบเข้าไปในกำปั้นของพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่สามารถแบมือได้ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนพวกเขาต้องกัดฟันอย่างดุเดือดการโจมตีของเจี้ยนเฉินทำให้ชายจากนิกายหยางจิคนอื่นตกใจและมองด้วยความกลัว” เจ้ากล้าโจมตีนิกายหยางจิของเราหรือ ? เจ้าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ! ” ชายหนุ่มผู้หนึ่งคำรามดวงตาของเจี้ยนเฉินจ้องเขาอย่างโหดเหี้ยมขณะที่โบกมือ ทำให้ตะเกียบทั้งสองบินกลับมา ในไม่ช้าเขาก็แทงพวกเขาผ่านลำคอของคนที่พูดทันทีการกระทำของเจี้ยนเฉินทำให้ทั้งกลุ่มตกตะลึงจนคนหนึ่งเริ่มพูดติดอ่างว่า ” จ…จ.. เจ้า เจ้าฆ่าสมาชิกของนิกายหยางจิของเราหรือ ? ““ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตก็ไสหัวออกไปจากโรงเตี๊ยมนี้ซะ มิฉะนั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดที่นี่” เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกพวกเขารู้สึกขัดตาขัดใจมาก แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากโรงเตี๊ยมอย่างท้อใจ“หยุด เอาร่างนี้ออกไปด้วย” เจี้ยนเฉินพูดขณะที่เขาชี้ไปท
