ะเดินกลับไปที่ห้องครัวเจี้ยนเฉินเริ่มมองไปรอบ ๆ โรงเตี๊ยม เขาสังเกตเห็นว่ามันเล็กมาก มีแค่ 20 โต๊ะเท่านั้นที่ตกแต่งรอบ ๆ โรงเตี๊ยม แต่มันสะอาดและเป็นประกาย ที่อีกโต๊ะหนึ่งหญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมมองดูลูกคิดของนางอย่างจริงจังขณะที่นางกำลังคิดบัญชี เจี้ยนเฉินได้ยินเสียงของลูกคิดกระทบกันอย่างต่อเนื่องในขณะที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนห่างออกไป นอกเหนือจากสามคนนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่รอบ ๆในขณะนี้ผู้ชายที่ดูแข็งแรงหลายคนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม ชายคนหนึ่งพูดเสียงดังว่า “เถ้าแก่ ถึงเวลาแล้ว รีบจ่ายเงินมาซะดี ๆ “เมื่อได้ยินเสียงของชายคนนั้น ผู้หญิงที่กำลังคำนวณบัญชีด้วยลูกคิดจึงเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่เข้ามาด้วยสีหน้าที่อับอาย นางพูดกับพวกเขาสักพักด้วยความลังเลก่อนที่จะหยิบเหรียญเงินออกมากองหนึ่ง “ท่าน เดือนนี้กิจการของเราค่อนข้างขาดทุน เราแทบจะไม่สามารถจัดการกับรายจ่ายในชีวิตประจำวันของเราได้เลย เราไม่มีเงินเหลือพอที่จะจ้างคนด้วยซ้ำ นี่คือทั้งหมดที่เราสามารถให้ได้ในเดือนนี้”“นี่คืออะไร 135 เหรียญเงิน ? เจ้าคิดว่าเรากำลังมองหาค่าอาหารอยู่หรือ ? เราไม่สนใจกิจการของเจ้า เจ้าต้องจ่ายเราเดือนละ 3 เหรียญทอง ! ” ชายคนนั้นร้องด้วยความโกรธ ดูเหมือนว่าเขากำลังเตรียมก่อปัญหาผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางเลือกอื่น นางหยิบเหรียญเงินอีกส่วนหนึ่งอย่างหมดหนทาง ทั้งหมดเป็น 300 เหรียญเงินชายที่เข้ามา
