่อนแอเสมอ นี่เป็นเพียงกฎธรรมชาติอีกข้อของโลก“เถ้าแก่ มีห้องพักว่างสำหรับค้างคืนอีกหรือไม่ ? ” ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างนอกขณะที่ชายหนุ่มเสื้อคลุมสีขาวเดินเข้ามาเมื่อเห็นลูกค้าใหม่ เด็กหนุ่มก็รีบมาทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม “มี, มี, เรามีห้องแน่นอน. ท่านลูกค้าต้องการห้องกี่ห้อง ? “ชายหนุ่มคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาเริ่มมองไปรอบ ๆ สถานที่ก่อนที่จะหรี่ตาอย่างไม่ค่อยพอใจ ” โรงเตี๊ยมนี้ค่อนข้างคับแคบ สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสำหรับท่านเลย”“เรามาที่นี่สายเกินไป โรงเตี๊ยมอื่นเต็มหมดแล้ว ตอนนี้เราต้องพักที่นี่ไปก่อน” ชายอีกคนพูด“เอาอย่างนี้ เราต้องการห้องทั้งหมด ให้คนอื่นออกไปให้หมด” ชายหนุ่มพูดด้วยความจองหองเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เสี่ยวเอ้อหนุ่มและเถ้าแก่โรงเตี๊ยมก็รู้สึกอับอาย ผู้หญิงเจ้าของโรงเตี๊ยมกระแอม นางพูดว่า “ท่านลูกค้าผู้มีเกียรติ โรงเตี๊ยมของเรามีพื้นที่เหลือเฟือ มันควรเพียงพอสำหรับความต้องการของท่าน”“ไม่ต้องพูดมาก ข้าสั่งให้เจ้าทำตามที่บอก หรือเจ้ากลัวว่านิกายหยางจิของเราจะไม่จ่ายเงิน ? ” ชายหนุ่มเสื้อคลุมสีขาวพูดอย่างยโสเจ้าของโรงเตี๊ยมหน้าซีดเมื่อได้ยินชื่อของนิกายหยางจิ นางไม่รอช้า นางรีบขึ้นไปที่ชั้นสองและเริ่มอธิบายสถานการณ์ให้แขกข้างบนฟัง ในช่วงเวลาต่อมาชั้นสองก็ระเบิดเสียงด่าทอและเริ่มสาปแช่งนาง“บัดซบ โรงเตี๊ยมของเจ้าทำกิจการแบบนี้ได้อย่างไร ? ข้าจ่ายเงินไปแล้ว เจ้าจะมาโกง
