่าเจี้ยนเฉินคุ้นเคยกับลูกเสือขาว เขาเคยเห็นเซียวเทียนนำลูกเสือเข้ามาแต่ท่าทางเขาดูไม่คุ้นเคยกับมัน“ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ตอนนี้ประตูพังไปแล้ว ข้าจะส่งคนมาซ่อมมันให้เร็วที่สุด” แม่ทัพหลิวพูดก่อนที่จะออกไปจากห้อง“กรร ….” ลูกเสือน้ำตาคลอขณะที่มองเจี้ยนเฉินด้วยความเศร้าโศก กรงเล็บทั้งสองของมันฝังในเสื้อผ้าของเจี้ยนเฉิน มันเกือบฉีกเสื้อของเขา การกระทำของมันเป็นสัญญาณว่ามันกำลังไม่พอใจเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยังคงลูบหัวของลูกเสือด้วยความเอ็นดู เขาพูดขอโทษอย่างนุ่มนวล จากนั้นเขาก็ปลอบลูกเสือ เขาหยิบโสมขึ้นมาหลายชิ้นให้มันกินลูกพยัคฆ์สับสนอยู่ครู่หนึ่ง มันดีใจราวกับว่ามันลืมเรื่องความไม่พอใจ มันกลืนโสมด้วยเสียงฟี้อย่างเบิกบานใจก่อนที่จะเริ่มหาวเมื่อมันกินเสร็จ ในเวลาไม่นาน มันก็หลับไปบนตักของเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยิ้มอย่างรักใคร่เมื่อได้เห็นลูกเสือในแบบที่น่าเอ็นดู เมื่อไม่นานมานี้เองที่เขาได้ตระหนักว่าลูกเสือตัวนี้ชอบเขามากเพียงใดสามวันผ่านไปภายในพริบตา ในช่วงสามวัน เจี้ยนเฉินยังคงเลี้ยงลูกพยัคฆ์ด้วยสมบัติสวรรค์เพราะเขาหวังว่ามันจะโตเร็วขึ้น เจี้ยนเฉินไม่ได้ลืมคำพูดของผู้อาวุโสเซียว เขาพยายามเร่งการเติบโตให้เร็วที่สุดเจี้ยนเฉินรู้ว่าผู้เฒ่าเซี่ยวไม่ใช่คนที่พูดเล่น บางทีในอนาคตอันใกล้นี้อาจมีปัญหาบางอย่างสำหรับลูกเสือหลังจากผ่านไป 3 วัน เซียวเทียนและเซียนสวรรค์อีก 3 คนก็รักษาบาดแผลจนหาย เมื่อเซียน
