ขาก็หรี่แคบลงอย่างเยือกเย็นทั้งหมดมีชาย 15 คนกำลังต่อสู้กัน มันเป็นการต่อสู้ระหว่าง 11 คนกับ 4 คน ในบรรดาสี่คนนั้น เจี้ยนเฉินจำได้ว่ามี 2 คนคือ คาเฟอร์จากสำนักคากัตและเซียวฮานที่ปรึกษาจักรพรรดิ อีก 2 คนที่เขาไม่รู้จักก็ต้องมาจากอาณาจักรเกอซุน ทั้งสองฝ่ายมีกองกำลังที่แตกต่างกันมาก นักสู้ 3 คนของอาณาจักรเกอซุนได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีเลือดไหลท่วมตัว ทำให้เซียวฮานต้องออกไปต่อสู้กับคน 5 คนด้วยตัวเอง ดังนั้นในบรรดาทั้งสี่คนบาดแผลของเขาจึงรุนแรงมากที่สุด สามารถมองเห็นหลุมในหน้าอกของเขาโดยมีเลือดที่ไหลพุ่งออกมาเมื่อเห็นอย่างนี้ ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็แข็งกร้าว รังสีอำมหิตเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของเขาก่อนที่เขาจะบินไปที่การต่อสู้ ในเวลาเดียวกันหินหลายก้อนก็เริ่มลอยออกมาจากการต่อสู้ของคนเหล่านั้น มันส่องสว่างด้วยแสงสีฟ้าและแสงสีม่วง และพุ่งไปยังเซียนสวรรค์ 11 คน ซึ่งช่วยลดแรงกดดันให้กับชายทั้งสี่คน” ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ! ” เซียวเทียนร้องออกมาอย่างโล่งใจ
เจี้ยนเฉินห่อหุ้มตัวเองด้วยธาตุลม เขาเปลี่ยนร่างเป็นแสงสีฟ้าสดใสที่ส่องไปในทิศทางของผู้บัญชาการของอาณาจักรมังกรซ่อน
เมื่อเหล่าแม่ทัพฝ่ายศัตรูเห็นเจี้ยนเฉินบินไป หนึ่งในนั้นก็หน้าซีดและก็ตะโกนออกมาว่า ให้ตายซิ เขากำลังมุ่งหน้าไปหาผู้บัญชาการ !“ปกป้องผู้บัญชาการ ! ““หนีไป ผู้บัญชาการ ! “แม่ทัพหลายคนร้องเตือนชายคนหนึ่งในชุดเกราะ ซึ่งเขาน่าจะมีอายุราว ๆ
