องเราจะอยู่รอดและฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ ! ” ผู้อาวุโสอ้อนวอน แม้ว่าความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินจะยังไม่ชัดเจน แต่จากคำพูดของเจียงหวูจี่และการที่เจี้ยนเฉินจับตัวฮ่องเต้แห่งอาณาจักรปิงหยางมาได้นั้น มันก็มากเกินพอที่จะให้เขาไว้วางใจความสามารถของเจี้ยนเฉินคำพูดของเขาทำให้เจี้ยนเฉินดูเคร่งขรึมด้วยความลังเล จากนั้นเจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจอีกครั้งและเริ่มสอบถามเกี่ยวกับสถานะของป้อมปราการอีก 3 แห่ง ในคืนเดียวกันนั้นเจี้ยนเฉินจึงออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังป้อมปราการทางตะวันตก เนื่องจากเป็นสถานที่ที่ใกล้ที่สุดจากที่ตั้งปัจจุบันของเขาและเป็นสถานที่ที่ล่อแหลมที่สุดเช่นกันแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะต้องการกลับบ้าน แต่ตอนนี้ว่าเขาอยู่ในอาณาจักรเกอซุนซึ่งมีสงครามให้ต้องต่อสู้ เจี้ยนเฉินไม่รอช้า เขารู้ว่าเขาจะต้องช่วยให้อาณาจักรเกอซุนผ่านพ้นปัญหานี้ไปได้ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องระงับความคิดถึงบ้านไว้ก่อนชั่วคราว เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เขาถึงจะได้กลับบ้านป้อมปราการทางเหนือไม่ได้อยู่ไกลจากป้อมปราการทางตะวันตก หลังจากเดินทางมา 2 ชั่วยาม เจี้ยนเฉินก็มาถึงที่หมายปลายทาง แต่อาณาจักรมังกรซ่อนได้บุกเข้ายึดพื้นที่แล้วและตรงป้อมปราการมีป้ายของอาณาจักรศัตรูโบกสะบัดอยู่เหนือหัว มีทหารมากกว่าหนึ่งล้านคนเข้าประจำการในขณะที่มีเสบียงอาหารและทหารจำนวนมากไหลเวียนเข้ามาในเมืองหลวงของอาณาจักรเกอซุนกองทัพของอาณาจักรมังกรซ่อนได้บุกเข้าไป
