ต้ดูทรุดโทรมยิ่งกว่าเดิมราวกับว่าเขาแก่เพิ่มขึ้นอีกหลายปีในพริบตา“ฮ่องเต้ผู้นี้พ่ายแพ้ ทำตามที่เจ้าเห็นสมควรเพื่อเป็นการลงโทษ ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าหรือทรมานข้า ข้าทำได้เพียงขอร้องให้เจ้าอภัยแก่ทหารเหล่านี้ พวกเขาบริสุทธิ์ พวกเขาไม่ได้ทำผิดเหมือนข้า” ฮ่องเต้อ้อนวอนอย่างนอบน้อม“ฝ่าบาท ! ภารกิจเดียวในชีวิตของข้าคือการปกป้องให้พระองค์ปลอดภัย ! เราสามคนไม่กลัวความตาย ! ” ทหารสามคนประท้วงทันที พวกเขาคุกเข่าต่อหน้าเขาและเจี้ยนเฉินโดยไม่กังวลเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองฮ่องเต้สั่นศีรษะ “สงครามครั้งนี้เป็นบาปที่ข้าต้องชดใช้เพียงคนเดียว การตัดสินใจเข้าทำสงครามไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเจ้า นอกจากนี้พวกเจ้ายังมีครอบครัวของตัวเองที่จะต้องดูแล”เมื่อได้รับการเตือนให้นึกถึงครอบครัว ทหารสามคนนั้นก็ตัวแข็งทื่อพร้อมด้วยหยดน้ำตาดวงตาของเจี้ยนเฉินดูมืดมนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อฮ่องเต้พูดถึงครอบครัว เจี้ยนเฉินก็คิดถึงครอบครัวของตัวเองฮ่องเต้อ้อนวอนเจี้ยนเฉินอีกครั้ง “ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะเรียกกองทัพของข้ากลับมา โปรดไว้ชีวิตทหารของข้าด้วยเจี้ยนเฉินมองไปที่ทหารสามคนที่คุกเข่าอยู่ใกล้ ๆ เจี้ยนเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งเพราะพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีครั้งแรกของเขา “ข้าจะให้อภัยพวกเขา แต่ถ้าพวกเขากล้าที่จะเอาเปรียบอาณาจักรเกอซุนไม่ว่าทางใด ข้าก็จะไม่ใจดีเช่นนี้อีก”ฮ่องเต้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทหารแต่ละคนรับใช้เข
