่องธรรมดามากในทวีป” พาข้าไปที่คลัง ! ” เจี้ยนเฉินพูดใบหน้าของทุกคนซีดเซียว ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า ” ม่มีทาง ! คลังเป็นรากฐานทางการเงินของอาณาจักรของเรา หากถูกเจ้าปล้น อาณาจักรของเราก็จะ..”“พัพ ! “ผู้อาวุโสเงียบลงในทันทีที่ปราณกระบี่สีม่วง-ฟ้าถูกปล่อยออกมาและพุ่งเข้าใส่ศีรษะของเขา มันฆ่าเขาทันทีอัครเสนาบดี..!ผู้คนมากมายเริ่มโศกเศร้ากับการตายของบุคคลนี้ ในขณะที่คนอื่นจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างโกรธเคือง“ท่านอาจารย์” นายทหารหนุ่มสองสามคนร้องออกมาด้วยความเศร้าโศก พวกเขาก็ดึงอาวุธเซียนของพวกเขาออกมา พวกเขาร้องออกมาด้วยความโกรธว่า “ข้าจะสู้ตาย ! ” จากนั้นพวกเขาพุ่งตรงไปหาเจี้ยนเฉิน“ไม่ ! พวกเจ้าทุกคนถอยไป ! ” ฮ่องเต้ตะโกนแต่โชคไม่ดีที่เขาพูดช้าเกินไป เจี้ยนเฉินเคลื่อนตัว เขายิงปราณกระบี่ผ่านลำคอของพวกเขาทำให้เลือดสาดไปทั่วห้องโถง“ถอยไป ทุกคนถอยไป ! เขาไม่ใช่คนที่พวกเจ้าเอาชนะได้ ! ” ฮ่องเต้พูด คนเหล่านี้ล้วนมีตำแหน่งสูงในอาณาจักร หากพวกเขาต้องตาย อาณาจักรปิงหยางก็จะดับสูญและคงเหลือเพียงชื่อเท่านั้น เขาหันไปหาเจี้ยนเฉินด้วยความกลัวเขารีบพูดก่อนที่ทุกคนจะถูกฆ่าตาย “ข้าจะนำเจ้าไปที่คลัง ! ทุกคนลดอาวุธลง ไม่อย่างนั้นข้าจะตัดหัวพวกเจ้า ! “หลังจากนั้นฮ่องเต้แห่งอาณาจักรปิงหยางก็พาเจี้ยนเฉินไปที่คลังของอาณาจักร กลุ่มขุนนางและทหารติดตามมาด้วยใบหน้าที่วิตกกังวลเจี้ยนเฉินและฮ่องเต้มาถึงคลังอย่างร
