ะกูลเจียงหยาง ! ” ทันทีที่ชายทั้งห้าได้ยินเสียงอันเยือกเย็นของเจี้ยนเฉินซึ่งกำลังร้องบอกพวกเขาการประกาศของเจี้ยนเฉินทำให้พวกเขาหมดคำพูด ได้แต่มองหน้าซึ่งกันและกันอย่างช่วยไม่ได้ เซียวเทียนพูดออกมาว่า “ไปที่อาณาจักรเกอซุนกันเถอะ”“โฮก..โฮก..” การจากไปของเจี้ยนเฉินทำให้ลูกเสือขาวเจ็บปวด มันไม่สามารถกินเนื้อย่างบนโต๊ะได้อีกต่อไป ลูกเสือขาวกระโดดลงมาจากโต๊ะแล้วพุ่งไปที่ประตู ดวงตาทั้งสองข้างของมันเริ่มน้ำตาคลอเพราะร้องไห้ออกมาอย่างเดียวดาย ฉากนี้เหมือนมารดาทิ้งบุตร ทำให้ทุกคนรู้สึกสงสารอย่างเหลือเกินเมื่อเห็นว่าลูกเสือขาวนั้นน่าสงสารเพียงใด ที่ปรึกษาของจักรพรรดิทั้งห้าก็มองด้วยท่าทางที่ไม่สบายใจ เซียวเทียนเดินเข้ามาหามัน เขากอดลูกเสือขาวไว้ที่หน้าอกของเขา ก่อนที่จะหันกลับมามองคนอื่น ๆ ” พวกเราไปกันเถอะ”หลังจากที่เดินออกจากโรงเตี๊ยม ที่ปรึกษาจักรพรรดิทั้งห้าก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วลอยออกไปจากโรงเตี๊ยมเจี้ยนเฉินห่อหุ้มตัวเองด้วยชั้นของลมทำให้ร่างกายของเขาบินออกไปด้วยความเร็วแสงที่มองเห็นได้ง่ายแม้ในเวลากลางวัน ตอนนี้ความเร็วในการเดินทางของเขาสูงขึ้นตลอดเวลา ในขณะที่เขาบินไปยังป้อมปราการของอาณาจักรปิงหยางในใจของเจี้ยนเฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงพี่ใหญ่ของเขา เจียงหยางหู่ พี่ชายแบบนั้นเป็นคนที่น่าจดจำอย่างแน่นอน ในขณะที่เจี้ยนเฉินไม่ได้ช่วยเจียงหยางหู่เลยในขณะที่อยู่ที่สำนักคากัต พี่ใหญ่ของเ
