นเนื่องจากเจ้าเป็นเพือนของฉินจี๋ก็เท่ากับว่าเจ้าไม่ใช่คนนอก ถ้าราชาองค์นี้ต้องการจะเรียกเจ้าว่าหลานล่ะ ? ราชาทรงพระสรวลอย่างเบิกบานฉินจี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่เขายืนอยู่ข้างหลังราชา ในตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ ของความสุขและความตกใจ เจี้ยนเฉินเป็นเซียนสวรรค์และนี่เป็นสิ่งที่เขาต้องตกใจหลังจากรู้เช่นกัน นั่นก็เพราะหากอายุของเจี้ยนเฉินถูกเปิดเผยออกมา มันอาจจะสั่นสะเทือนไปทั้งโลกเลยก็ได้เจี้ยนเฉินยอมรับความหวังดีขององค์ราชาโดยไม่ลังเล นี่เป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากกว่าอันตราย ดังนั้นเขาจึงป้องมือ มันเป็นเกียรติสำหรับข้าผู้นี้องค์ราชาก็มองมาอย่างยินดี ตอนนี้การต่อสู้จบลงแล้ว พวกเราทุกคนกลับได้ หลานเจี้ยนเฉิน ไป เรากลับวังกัน ด้วยเหตุราชาจึงพาเจี้ยนเฉินกลับไปที่วังด้วยบรรยากาศที่เป็นมิตร ระหว่างทางเขาถามถึงความเป็นอยู่ของเจี้ยนเฉินและปฏิบัติต่อเขาอย่างดีเซียวฮานซ่อนอยู่ในฝูงชนขณะมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างว่างเปล่า ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็หดหู่มะ…ไม่มีทาง ! มันไม่มีทาง ! เขาเป็น…เป็นเซียนสวรรค์ได้อย่างไร? นี่มันเป็นแค่ภาพลวงตา เซียวฮานได้แต่พึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อในขณะนั้นใบหน้าของมูซีเย่ก็ซีดอยู่ข้าง ๆ เซียวฮาน เมื่อเห็นใบหน้าที่แตกตื่น มูซีเย่ถอนหายใจออกมาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติ เจ้าต้องการยั่วยุคนนั้น เขาเป็นคนที่เจ้าไม่อาจยั่วยุได้ แม้แต่ที่ปรึกษาจักรพรรดิก็ไม่ใช่คู
