ำเกินไปเจี้ยนเฉินยิ้มห่างออกไป 30 เมตร เมื่อมองไปที่หัวหน้ากอง เขาก็พูดว่า หัวหน้ามูซีเย่ ถ้างั้นก็เชิญท่านเริ่มก่อนเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินยังไม่ได้นำอาวุธออกมา คิ้วของมูซีเย่ก็ขมวดด้วยความโกรธเล็ก ๆ ในสายตาของเขา การที่เจี้ยนเฉินที่ไม่ได้นำอาวุธออกมาถือเป็นการดูถูกตัวเขาจ้องมองไปอย่างเย็นชา สาวเท้าของเขาเข้ามาและพุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉิน ในเวลาเดียวกันหอกในมือของเขาก็เริ่มเปล่งประกายพร้อมกับพลังเซียนธาตุลม ขณะก้าวเข้าไปใบหน้าของเจี้ยนเฉินมีรอยยิ้มน้อย ๆ เขากระทืบขาขวาของเขาลงบนพื้น ทันใดนั้นก้อนหินขนาดนิ้วโป้งก็พุ่งขึ้นมาก่อนที่จะประกายแสงสีม่วง-ฟ้า ก้อนหินนี้ก็ยิงตรงเข้าหามูซีเย่“ติ้ง ! “สามารถได้ยินเสียงที่แหลมคมขณะที่หินขนาดนิ้วโป้งปะทะกับปลายหอกของมูซีเย่ หลังจากที่ได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ แขนและหอกของมูซีเย่ก็เริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงมองดูอย่างตกใจ การปะทะทำให้มูซีเย่หยุดไปจังหวะหนึ่งก่อนที่จะถอยออกไปหลายก้าว มือทั้งสองที่กำลังถือหอกก็สั่นไหวอย่างรุนแรงและมีเลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้วมือของเขามูซีเย่หันหน้าไปมองเจี้ยนเฉิน แม้ว่าเขาจะใช้พลังทั้งหมดของเขาแต่เจี้ยนเฉินก็ใช้เพียงก้อนหินก้อนเล็ก ๆ เท่านั้นก็ทำให้เขาถอยหลังกลับไป นี่มันเกินกว่าที่มูซีเย่จะยอมรับได้เมื่อเห็นว่าแค่หินก้อนเดียวที่เจี้ยนเฉินใช้ออกไปยังทำให้มูซีเย่ต้องตกตะลึง แต่ละคนต่างก็มองด้วยความไม่อยากจะเชื่
