าข้าเคยเห็นเขาจากที่ไหนกันนะ ? หนึ่งในชายที่แต่งตัวดีจ้องมองไปยังเจี้ยนเฉินและพึมพำอย่างสงสัย
เขาไม่ใช่คนเดียวที่คิดอย่างนั้น มีคนอีกหลายคนในวังที่รู้สึกสงสัยเช่นเดียวกัน พวกเขารู้สึกว่าเขาเป็นคนแปลกหน้า แต่พวกเขาก็ยังไม่อาจสลัดความรู้สึกสงสัยเช่นนี้ได้
น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าอยากจะเดินเล่นก่อนก็ได้ ข้ายังมีอีกหลายคนที่ต้องทักทาย ฉินจี๋พูดขอโทษเจี้ยนเฉิน
วันนี้เป็นวันครบรอบ 50 ปีของเสด็จพ่อของเขาซึ่งเป็นราชาที่ไม่อาจรับแขกได้ทั่วถึง อย่างไรก็ตามคนเหล่านี้ล้วนเป็นขุนนางจากอาณาจักรโดยรอบ พวกเขาไม่อาจให้ใครก็ตามมารับหน้าพวกเขาได้ ดังนั้นต้องให้ลูก ๆ ของเขามารับหน้าแทน
แม้ว่านี่จะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับองค์ชายที่จะได้รู้จักกันและกัน แต่มันเป็นข้อแก้ตัวของพวกเขา เพราะพวกขาจะสามารถสร้างรากฐานสำหรับการสนับสนุนทางการเมืองเมื่อถึงเวลาที่ต้องมาชิงบัลลังก์
เจี้ยนเฉินไม่ได้เป็นเด็กบ้านนอก เขาเข้าใจว่าการชุมนุมครั้งนี้มีความสำคัญแค่ไหนสำหรับฉินจี๋และไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปกินขนมใกล้ ๆ มุมห้องก่อนที่จะดื่มด่ำไปกับขนมอันแสนอร่อย
ตอนนี้เอง ชายร่างเตี้ยกางคนเสื้อคลุมฟ้านั่งลงข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน พร้อมกับพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเพื่อบ่งบอกว่ากินได้ตามสบาย เขาพูดว่า น้องชาย เราเคยพบกันมาก่อนหรือเปล่า ?
เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้นมามองชายคนนั้น เมื่อเห็นว่าเขาหน้าตาไม่คุ้น เขาก็ส่ายหัวและพูด ท่านจำผิดแล้ว บางทีข้าอาจจะดูค
