ฉิน เป็นสหายที่รู้จักกันข้างนอก ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดอะไร ฉินจี๋ก็พูดออกมาให้พ่อของเขาฟังอย่างเคารพทันทีที่ฉินจี๋พูด คนอื่น ๆ ก็เริ่มตะโกนเจี้ยนเฉิน ! เขาคือเจี้ยนเฉิน ไม่น่าแปลกที่เขาดูคุ้นหน้า !เขาเป็นคนเดียวกับที่ชื่อเจี้ยนเฉินที่ได้เป็นราชาทหารรับจ้างในการชุมนุมครั้งล่าสุดหรือไม่ ? ความแข็งแกร่งของเขาอยู่เทียบเท่ากับเซียนสวรรค์ ไม่น่าแปลกที่ข้าจะรู้สึกคุ้นหน้าเขาข้ารู้แล้ว ! เขาคือเจี้ยนเฉินที่เป็นราชาทหารรับจ้าง ! ข้าอยู่ที่นั่นในวันนั้น ไม่แปลกที่ข้าจะคิดว่าเขาดูคุ้น ๆ ! เป็นเพราะผมของเขาแทบจะโล้น ข้าจึงจำเขาไม่ได้ !แม้กระทั่งขนตาก็หายไป…
เดินเข้ามาในท้องพระโรง เจี้ยนเฉินและฉินจี๋ก็เห็นคนยืนรวมกันอยู่นับพันคน แต่ละคนต่างก็สวมเสื้อผ้าที่งดงามหรือไม่ก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงทั่วอาณาจักร
สามารถมองเห็นนางกำนัลมากมายที่เดินไปรอบ ๆ พร้อมกับอาหารจานเล็ก ๆ เพื่อบริการแขก
“คารวะองค์ชายสาม ! “
“คารวะองค์ชายสาม ! “….เมื่อทุกคนเห็นฉินจี๋เดินเข้ามา ผู้คนมากมายก็ป้องมือและทักทายด้วยความเคารพพวกเขาทักทายพร้อมกับรอยยิ้ม ฉินจี๋ก็ทักทายตอบโดยใบหน้าเรียบเฉยเจี้ยนเฉินเดินดามหลังฉินจี๋เงียบ ๆ เขาพอใจอย่างมากที่เขาไม่กลายเป็นจุดเด่นและไม่มีใครรู้จักตัวเขาขุนนางในวังให้ความสนใจเขาน้อยมาก คนส่วนใหญ่เชื่อว่าเจี้ยนเฉินเป็นบริวารของฉินจี๋และไม่ได้ทำให้พวกเขาเหลียวมอง อีกส่วนหนึ่งของท่ามกลางคนใช้ตรงกลา
